Mostrar mensagens com a etiqueta na veciñanza. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta na veciñanza. Mostrar todas as mensagens

16 de outubro de 2011

Malo raio vos parta!

Perdonadme por abrir así un post con esta maldición gallega, pero es lo que me sale contra esta gentuza que está quemándonos la terriña. No tenemos ningún incendio cerca, pero por la mañana al abrir la ventana el olor a monte quemado es tan fuerte que el viernes me hizo salir corriendo en pijama creyendo que teníamos el fuego en algún monte cercano al pueblo.

Hay zonas que están tan quemadas que cuando empiece a llover (Dios quiera que sea pronto) saben que se contaminarán los acuíferos, los ríos,...

Lo que veis en las fotos no es niebla, ES HUMO.



22 de abril de 2011

Primavera sin esquina rota

Me encanta la primavera, los montes se tiñen del amarillo de la xesta y el toxo (no me pregunteis cómo se dicen en castellano porque no tengo ni idea, bueno, la xesta una vez con Pilar llegamos a la conclusión de que era retama).

Toxo - Primavera
La flor del toxo se llama Chorima
Cuando yo era pequeña cantábamos:
A raiz do toxo verde
é moi mala de arrincar(e)
e os amoriños primeiros
son moi malos de olvidar(e)


Como otras veces fuimos a ver a la manada de caballos que ronda el pueblo y que crece año a año, los vecinos están bastante descontentos con ellos porque son casi igual de dañinos que los jabalies porque también entran en las huertas y se comen todo.


cabalos salvaxes perto de casa (Wild Horses near home)

Enfrente de casa tenemos un pradito en dónde se hacía la malla y donde están algunos de los hórreos del pueblo. Por la noche suelen entrar a pastar en él y puedes oir los cascos y el relinchar en la oscuridad, es tan bonito! hace días parió una yegua en el prado de enfrente de casa de una vecina, es la vecina que más quiero, aunque a ella le comieron una huerta entera y de vez en cuando se tira al monte con una vara y los mueve hasta otra parroquia, disfruta con los animales y como sabe que yo también, siempre viene a contarme que vió al corzo enfrente, o a un jabalí con nosecuantos pequeños, o a "unha égua parir" :)

Este año hay  tres pequeñitos, cuatro con la que parió el otro día, aunque parece que esa yegua y otro caballo andan ahora separados del resto. Ninguno tiene dueño que se responsabilice de ellos, ni siquiera están marcados, aunque desde hace unas semanas anda con ellos una yegua ya parida que sí está marcada.

Y para terminar, os presento a uno de los nuevos habitantes de este mundo, disfrutando de la mejor comida que el universo tiene para él :)

cabalos salvaxes perto de casa. Wild Horses near home

Son preciosos ¿verdad?

15 de outubro de 2010

El otoño

"El otoño es una segunda primavera, cuando cada hoja es una flor"
Albert Camus

En donde yo vivo el otoño quiere ser primavera, no le basta con cambiar el color de los árboles si no que llena el campo de flores y lo que durante el verano fué verde y paja ahora se llena de ocres, rojos, violetas, amarillos,...

Es además muy generoso porque no sólo nos regala los ojos, si no también los oídos devolviéndonos la música del agua que vuelve a brotar en las fuentes y en los regatos y el gusto con frutos no sólo en los árboles si no también en las huertas. Es época de recoger y almacenar alimentos, leña y piñas para la lumbre y un montón de tesoros que nos servirán para trabajar durante el invierno: bellotas, piñas, castañas de indias, hojas de pino,... esperarán en las cestas para convertirse en animalitos, collares, hadas,...

El otoño es una estación indecisa, no sabe si quedarse con el calor del verano o con el frío del invierno y así anda, alternando uno y otro sin decidirse, sin saber cual escoger, y así nos tiene también a nosotros, un día con chaqueta de lana y otro con pantalones cortos.

Hay algo en el aire que le hace a una estar en alerta, aguardando ver un trasno corriendo al girar en el camino, o con el oído atento por miedo a cruzarse con el lobo cuando te internas en los carreiros, o quien sabe si a encontrarse el tesoro de alguna moura,... sin duda el otoño aquí es mágico, aunque en realidad Galicia es sinónimo de mágia.
~~

Un paseo cortito conmigo para que veais de qué os estoy hablando. Este otoño está siendo hermoso, soleado y duro, quizás nos está preparando para el invierno que nos espera.

Los prados se llenan de crocos (cólquico o tollemerendas en gallego)

En castellano también se le conoce como azafrán silvestre.

Son preciosos verdad?

También el brezo y el tojo están todavía en floración

En realidad hay flores por todas partes

Y de todos los colores


No podemos olvidar las bayas, todavía las hay para nosotros (alguna mora tardía) y para los animalitos (¿sabeis que las bayas del boj son violeta oscuro?)


Y la fuente del pueblo vuelve a traer agua y a cantar tras estos meses callada

Entendeis ahora de qué os hablo verdad? :)

10 de julho de 2010

Caballos salvajes

Los caballos salvajes son muy comunes en Galicia y hace unos días vimos desde el jardín la manada que vive por los montes de nuestra aldeíña, así que fuimos a verlos con los peques.

Cogimos el coche para poder acercarnos todos con seguridad y el garañón dejó que les hiciéramos compañía a unos 2 metros, aunque no nos quitaba ojo de encima, desafiante, precioso, con su larga melena al viento.

Él es el amo y señor de la manada, el macho! :)
No son buenas las fotos, su melena era tan larga como la de la cola.

Cuando se cansaron de nuestra presencia se fueron y nosotros nos metimos con el coche por los carreiros a dar una vuelta
De regreso a casa nos los volvimos a cruzar en el camino



Una de las fiestas más características del verano gallego son las que se celebran en torno a la "rapa das bestas", quizás la más conocida sea la de Sabucedo, pero lo cierto es que en muchos lugares de Galicia se rapa a las "bestas". Puede que ya las conozcais porque lo cierto es que vienen a grabar muchos medios de comunicación, recuerdo un año a la BBC en el curro de Sabucedo.



Primero se juntan los caballos y se bajan del monte para meterlos en el curro (el último año que fuí a una rapa me quemé la espalda por debajo de la camiseta bajando a los caballos) . Los potrillos se separan de los adultos y son marcados pues aunque viven salvajes tienen propietarios. A los caballos se les rapa las crines y la cola. Una vez terminada la rapa, se devuelven al monte hasta el próximo año.

El espectáculo es de una fuerza tal que emociona. El relinchar de los caballos, los gritos de los aloitadores, las peleas entre los machos levantándose a dos patas entre los otros caballos,... si podeis ir a una rapa no lo dudeis.


Ahora ya se ven también aloitadoras y a pesar de que la situación es "delicada" nunca he visto a nadie con heridas importantes.

Fijaos en este video, cómo el aloitador selecciona y se lanza a por él, luego los otros irán a inmovilizarlo para cortarle las crines.


¿En vuestros pueblos existe esta tradición? ¿Allá también teneis caballos salvajes Madalen? Creo que no hay nadie más por el norte que participe en el blog ¿verdad? quizás tú sepas si en Asturias se celebra Ipe.

11 de junho de 2010

Lo que ven mis ojos

Hace unos días hablaba con las "chicas alta-resolución" sobre la xesta y prometía foto, así que me subí al columpio e hice unas fotos de las manchas de xestas que vemos desde el jardín de detrás de casa.
Los montes ahora están preciosos llenos del amarillo de las xestas (pronto vendrá el de los toxos) y hay zonas en las que se ve todo amarillo. Es muy bonito.

Aquí se ve un cachito de nuestra valla y todo ese verde va siguiendo la ribera del regatiño que ya ha salido más veces en el blog
También gravé este video para enseñároslo, es un poco mareoso y encima se ve borroso, ains, así que no me responsabilizo de los efectos secundarios (mareos, nauseas, vómitos,... hahaha).

Que soy una torpe vaya, justo enfrente arribita de todo hay una mámoa aunque no se aprecia en el video y si os fijais se ve claramente el camino que sigue el agua, salpicando de verde su trayecto. Cuando empiecen los jabalíes con sus murgas, a ver si me acuerdo de gravar la escandalera (siempre me embeleso al oírlos y mi corazón batalla con la razón por ir a espiarlos).

Espero que os guste :)


Ahí arriba, a la izquierda de todo está la mamoa pero la foto no es nada buena (creo que a mi cámara le pesan los años -y sobre todo los niños- hahaha).

18 de maio de 2010

Las visitas inesperadas

A todos nos pasa que a veces tenemos visitas inesperadas ¿verdad? pero aún siendo inesperadas son agradables.

Hace unas semanas me vienen mis peques "mami, mami, hai un lagarto no salón". En un primer momento pensé que era una fantasía pero cuando fuí a ver me encontré con este precioso lagarto arnal. (Disculpad las fotografías tan malas).

El pobre entró en el salón por la ventana y luego no podía salir, tuvimos que ir cerrando puertas para que encontrara sólo el camino porque no era cuestión de producirle estres al andar detrás de él. Estuvimos esperando al otro lado de la casa, si poder ir al baño, ni a beber,... al final uno de los peques no aguantaba más y fué a beber y se cruzó con él saliendo de casa :D

~~~~~

No es la primera vez que encontramos este tipo de lagartos en el jardín, de hecho alguna vez ya os he hablado de ellos: cuando encontramos uno, enorme! tomando el sol entre la leña o cuando salvamos a una cría de morir ahogada (qué bonito es ese post, ese día lo pasaron tan bien jugando en el regatiño!).



EDITO: Pequete me avisa de que es exactamente otra especie: Lacerta schreiberi o lagarto verdinegro en castellano. Os copio sus palabras (Obrigadinha Ana :*)
Meninheira, o que entrou na tua casa não foi um vulgar lagarto arnal (Lacerta lepida), mas sim um lagarto verdinegro (Lacerta schreiberi) - em Portugal chamamos-lhe lagarto de água, pois vive em locais húmidos ou perto de linhas de água. É uma espécie bem mais valiosa do ponto de vista da conservação da natureza, pois trata-se de um endemismo ibérico (só existe em Espanha e Portugal) e é uma das espécies de répteis protegidas pela directiva europeia Habitats (que designa os habitats e espécies que pelo seu valor a nível europeu merecem uma protecção especial).
Podes ver mais aqui:
http://www.iucnredlist.org/apps/redlist/details/11113/0
e aqui:
http://es.wikipedia.org/wiki/Lacerta_schreiberi


EDITO OTRA VEZ y subo el mensaje para que lo veais porque merece la pena.
Mirad lo que encontró Luísa (que también es homeschooler) en casa!!

Detalles en su blog.

13 de março de 2010

Pequeñas excursiones

Estos días hemos hecho pequeñas excursiones, el tiempo no acompaña para hacer muchas cosas porque aunque llevamos disfrutando ya una semana larga sin lluvias (la primera desde octubre), tenemos una nortada terrible que te hiela hasta el pensamiento. Luego dicen que no está cambiando el clima.

Así que nos acercamos al río a dar de comer a los patos, demasiado pronto para ver a los pequeños patitos pero fué bonito ver a una pareja de cisnes y tirar las migas al aire para que se las comieran las pequeñas gaviotas ¿tridáctilas? (a ver si alguien sabe)
Photobucket


Otro día nos fuimos hasta la playa, llena de porquerías que trajo el mar con los temporales, hasta nos encontramos una oveja muerta!
Photobucket

La playa en invierno es una bendición, no sólo podemos jugar con la arena si no también con la cantidad de cosas que trae el mar
Photobucket

Haciendo "fuertes"
Photobucket

Buscando pequeños tesoros
Photobucket
Photobucket

Había una cantidad de cangrejos muertos impresionante! supongo que sería por el temporal (y digo el, así en singular porque empezó en octubre y no paró hasta hace un par de días, ains).
Photobucket


Y a ver si me aceptais como excursión ir a ver las colmenas del papá de un vecino :)
Hace un par de años que volvió de la emigración americana para retirarse en la terriña y su ilusión es hacer un par de panales (su padre llegó a tener 70) como un pequeño homenaje a su padre. Es tan bonito verdad? y las colmenas son preciosas, de corteza de alcornoque, quien sabe la de años que tienen, están viejitas y muchas rotas las pobres pero seguro darán cobijo a algún enjambre. El conjunto es precioso pues tiene unas 10 colmenas situadas escalonadas pero necesitaba un gran angular para captarlo porque no podía alejarme (está en una pequeña ladera), una pena pero espero que las podais disfrutar.

Photobucket
Photobucket

¿Vosotras ya habéis ido de excursión? :D

19 de dezembro de 2009

Outono invernal

Non podía deixar marchar esta estación sen rematar a serie que comezara co "outono primaveral" e o "outono outonal". Agora miro atrás e vexo que foron 3 meses moi intensos, onde case recorrinmos todas as estacións do ano e que ademais nos trouxo unha mudanza que seguramente dará un xiro importante á nosa vida.

Na casa nótase entre outras cousas na cociña acesa todo o día xunto coas estufas e o deshumidificador e na mudanza na decoración, onde se substitúe os productos do outono por outros máis "prácticos"
Photobucket
Photobucket

Que se fan imprescindíveis para saír fora a gozar coas primeiras nevadas
Photobucket

E da natureza que nos rodea:

O castiñeiro que nos deu as castañas que asáramos no "outono outonal" xa perdeu todas as follas e vese precioso co musgo que o enfeita
Photobucket

E o acivro que está á saída do pobo loce fermoso os froitos que comezaron a saír no verán e que agora dan ganas de comelos, tan vermellos e brandos.
Photobucket

Tamén xorden regatos onde antes só había herba seca (mágoa de terra desaproveitada)
Photobucket

E o reghatiño no que tanto bricáramos no verán, soña que é un río que vai dar ao mar
Photobucket

Adeus outono do 2009, fuches intenso e marabilloso

30 de setembro de 2009

Outono primaveral

Aproveitando o calor que fixo estes días atrás e coa escusa de que non había quen aturara no sol, fomos limpar unha leiriña que temos pola que pasa un regatiño.

Os "maiores" pasámolo bomba limpando o "río" de follas, pólas e demais, berrándonos un ó outro: "olla qué rápido baixa agora a auga!" i é que non temos sentidiño ningún XD. Eu ademais fiquei co sorriso parvo e a ledicia dun pirata que recén ven de atopar un tesouro, cando vin os fentos reais que medran na beira do regato i é que este fento leva na terra dende hai máis de 60 millóns de anos! Estades a ver o mesmo que miraban os dinosauros, non é incrível? A primeira vez que os vin, nas Gándaras de Budiño, era unha cativa e esta foi a miña segunda vez e fico igual de marabillada que daquela.


Na foto non se aprecia mas cada "pola" ten uns 100cm.

Os pequenos, sen dúbida por influencia dos fentos, retrocederon uns cantos millóns de anos e fixeron arte como os seus primitivos antepasados.


Non quero nin imaxinar a cara do veciño cando vexa en que se converteu o marco! XD
E pódese intuír a importancia que teñen na Galiza estas pedras se temos en conta a cantidade de nomes que teñen: extremas, espetos, lindes,... Engades algún máis á lista? :)

. . . . .
Bego engade:
"Os marcos (na miña terra así se coñecen) tamén se poden chamar derregos/as e cómaros.
. . . . .

E no xardín seguimos a atopar habitantes, como esta lambona de case 2cm, que tivemos que retirar pois fixo a súa mega-tea de araña nun camiño de paso.


Ou esta cucadiña que estaba atrapada no cubo que temos baixo a billa e que non sei que é, seica unha cría de lagarto arnao (ou lagarto das silvas)?

Por certo, conteivos que hai varias semanas escoitamos ouvear o lobo? Foi de noite, lonxe, nos montes, e cando o penso aínda me volvo emocionar, mistura de medo e ledicia.

E collendo poliñas da vimbieira para o proxecto semanal, atopamos a este outro disfrazado :)



E hoxe tamén estou en Infantil: Aprender es fácil

20 de julho de 2009

Traballos de verán

Xa estivo a máquina a limpar nos arredores e temos as leiras limpiñas que da gosto velas, sentímonos un pouco máis protexidos contra o lume e contra as serpes pois esperamos que entre a traballeira das máquinas e a limpeza fuxiran para o monte, porque non vos podedes imaxinar a de víboras que andan a aparecer polo pobo, por suposto xa houbo quen dixo que "as botan" Quen será o que anda a criar bechos para botalos nos pobos galegos? porque no pobo viciño seica outro paveiro lles botou pulgas!! ;)

Despois da limpeza veñen as outras máquinas a embalar a herba para alimentar ós animais no inverno e co tractor (este levado por unha muller) vannas xuntando


E co trebello este as empacan


É incrível como o progreso tecnolóxico trouxo tanto retroceso no coidado do noso planeta, fixádevos na cantidade de plástico que xera unha actividade antes tan limpa e beneficiosa para a terra.