Mostrar mensagens com a etiqueta inclassificável. Mostrar todas as mensagens
Mostrar mensagens com a etiqueta inclassificável. Mostrar todas as mensagens

14 de janeiro de 2011

O povo é quem máis ordena

Hoy el pueblo se ha hecho oir, en Tunez han echado a su dictador tras una revolución laica que ha sacudido al país los últimos días. 

Y yo estoy orgullosa de que el pueblo tomara la palabra, porque "o povo é quem máis ordena" como cantaba nuestro (sí, yo también lo siento propio) José Afonso, porque irremediablemente la revolución tunecina me recordó la Revolución de los claveles y por eso espero que el ejército de Tunez  esté a la altura de su pueblo, como lo estuvo el ejército portugués aquel 25 de abril.

Dos pueblos valientes y orgullosos que nos han dado una gran lección a todos, gracias.

16 de setembro de 2010

Por si alguien más lo necesita

A veces es tan duro ser un alocado hambriento, que nunca está de más un recordatorio para no hincharnos a comer.

23 de agosto de 2010

Sin conexión!

Tenía que avisaros de que me quedo casi sin conexión :(

Aunque como algunas sabeis nos habían dejado un modem, al final hemos tenido que devolverlo y como todavía no estamos boyantes económicamente hablando, sólo hemos podido optar a una conexión prepago de caudal limitado y todavía no sé si me va permitir visitar vuestros blogs. Espero eso sí, que me dé para actualizar el blog y para seguir en contacto diario con la familia, aunque ya no podré enviarles fotos grrr

Así que por favor no me dejeis totalmente desconectada, hacerme saber si hay noticias bien por email o bien por un comentario en el blog (que no me tenga que enterar casi sin querer de las nuevas buenas en casa Greisi -mira que no avisar a bombo y platillo..., o de buenas nuevas en otras casas ¿alguna se anima? hehehe-).

Quizás no pueda volver a participar en las blogs party que sigo habitualmente, quizás tampoco voy a poder entrar a responderos como suelo y me gusta hacer, quizás sólo pueda cargar el blog una vez al día, todavía no lo sé, pero por favor, no me dejeis solita. Ya iremos viendo cómo funciona, tengo algunos mensajes ya programados (ya sabeis que suelo ir haciéndolos a los pocos), a ver con qué frecuencia me deja publicar nuevos.

{Este mensaje está programado para aparecer el lunes, día a partir del cual nos quedamos casi sin conexión, a ver cómo funciona}

Besiños urbi et orbi Photobucket

24 de junho de 2010

I'm back (creio)

Regreso tras una larga temporada ausente cibernéticamente hablando y en el primer blog que caigo, en el de Carmiña, me entero de que ha muerto el gran Saramago, uno de mis escritores favoritos.

Conocí a Don José gracias a mi padre, creo que el primer libro que leí de él fué Memorial del convento o quizás El evangelio según Jesucristo, si cierro los ojos todavía puedo ver su lomo blanco en la antigua biblioteca de muebles blancos de mi padre :)

Después le seguirían A morte de Ricardo Reis, A jangada de pedra, Todos os nomes, o homem duplicado,... e todos son meus! porque yo con los libros soy muy materialista y me gusta tenerlos, tocarlos,... almacernarlos como hacen los avaros con el dinero, ains.
Cuando leí Ensaio sobre a cegueira, al despertar por las mañanas una pequeña zozobra me invadía hasta que abría los ojos y entonces decía: "Vejo!" (veo) y podía respirar con una sonrisa :) y cuando le dieron el Novel, como muchos gallegos sentí que el premio era también nuestro.

Por todos los buenos momentos, por tu dulzura, por tu voz tranquila, por tu tez arrugada,...

Muito obrigada Don José, aqui fico a lembrarme de ti e a sentirte nas túas palabras.

~~

He estado varias semanas ausente, aunque creo que sólo dos de mis loquitas se han dado cuenta :* porque como es costumbre en mi, los mensajes han seguido saliendo ya que estaban programados. He pasado por una "sequía" bloguera, unida a una falta de tiempo atroz que (debido a mi ya comentada pobre conexión) me impedía entrar a vuestros blogs a comentar, aunque me he ido enterando de (casi) todo, creo, aunque no sé si lograré ponerme al día.

Como algunas ya sabeis (entre ellas las dos loquitas de las que hablaba antes), dentro de un par de semanas nos marchamos a Irlanda, todavía no sabemos por cuánto tiempo pero ya os imaginareis el trajín de dejar aquí las cosas "atadas" y empezar a "anudar" las de allá. Estoy buscando contactos de mamás (si son homeschoolers y del área de Dublín mejor) y me estoy volviendo loca porque se ve que no bloguean mucho. Si alguna de vosotras conoce a alguna o tiene algún dato que cree que nos pueda ser de interés os agradecería que me enviarais un email :)


A ver si poco a poco me voy poniendo al día :D

Cernekernel: vou aproveitando no trabalho pra baixarme as "túas" cousas, un millón meu! :)
Paideleo: xa vexo que volviches á vida laboral, mágoa! porque estaba a gozala cos teus "fusilamentos" ;)
Diana, a mantiña da túa bailadora pequena é unha preciosidade e o teu tendal taaan tenro! dame unha morriña... :D (e benvida a casa)
Paula, te debo nosecuantos e-mails!!
Marvan: tengo varias cosas de la tabla periódica guardadas en mi carpeta de "para mayores", recuérdame que te las pase.
Madalen: pasamos por Euskadi de camino allá, cuándo marcháis?
Emmanuel: mis felicitaciones por tu título (según costumbre antigua ya podemos llamarte Don, hihihi) y por tu año sabático :)
Andrea (que no sé si pasas por aquí), deja de escribir que tengo ya nosecuantos de tus posts en favoritos para leer!! :D
Greisi: te mandé un e-mail hace mucho a la dirección de correo que aparece en tu perfil de blog ¿lo viste?
Sandra, definitivamente cómete a ese niño que se ha independizado en el dormir, nosotros todavía no lo hemos logrado ;)
Isabelinha, ainda estás na casa? nao vai ser posível ir ao Geres, estamos a mais de 2 horas de coche por estradas de aldeia espanhola hahaha, fico com a esperanza de ir xuntarmos em Porto cualquer dia :*
Maria José, te debo respuesta también! No sé exactamente a qué gráfico te refieres pero suelo usar un programa de dibujo vectorial, aunque supongo que en Word también podrías hacerlo ;) ¿te hace falta uno con letras? creo que tengo uno descargado de algún sitio.

También tengo pendiente mi entrevista Clonlara-Epysteme... soy un desastriño, ains!

A ver, a ver si consigo ponerme al día :D

3 de maio de 2010

Se apropian de mi trabajo y de mi nombre

Acabo de tener un encuentro muy desagradable en la red.


Vengo de descubrir que en una web no sólo se apropian sin permiso de mi trabajo copiando integramente mis entradas, si no que me atribuyen la autoría de artículos que no he escrito (aunque sí aparecen en él fotos que yo reseñé en mi blog) y además descargan y manipulan mis fotografías eliminándoles la "firma" que los vincula con ésta su casa.


Uno puede hablar de un blog y no incluir su link o "hacer que lo enlaza" marcando la palabra como si fuera un link (color, subrayado,...) pero sin añadir el enlace o bien añadir el enlace pero sólo en "modo texto" de manera que no puedas llegar al blog autor. En fin, hay variadas maneras de no enlazar con el trabajo de los demás y aquí también lo hacen.



Uno puede actuar por desconocimiento pero desde luego no parece ser este el caso. No creo que el desconocimiento lleve a atribuir falsas autorías, manipular fotografías, etc.

Qué manera de afear su propio trabajo
¿verdad? por que aunque gane dinero a costa del trabajo de los demás también gastará su tiempo en la manipulación de imágenes, copiar los posts de los blogs, etc

Una de las razones por las que no pongo fotos personales y menos de mis hijos, es que nunca sabes adónde van a parar pues no podemos controlar quien va a descargarlas a su ordenador, ni para qué fines van a ser utilizadas pues sólo hay que ver las noticias para que a una se le pongan los pelos de punta y hoy me alegro infinitamente de no hacerlo.
También por proteger mi trabajo fué por lo que casi desde el principio del blog me registré en Creative Commons

Esta es mi licencia:

Creative Commons License
This obra by meninheira is licensed under a
Creative Commons Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 Unported License.

y ahí están especificadas claramente las condiciones de uso de mi trabajo.

---------------------------------------------------------------------
EDITO: Estoy revisando la web (ya sabeis que hay que documentar las denuncias) y me sigo encontrando desagradables sorpresas. Como esta, reconoceis mis fotos ¿verdad? pues por lo visto son de la autoría de Rosa que aparece reseñada como administradora del blog.
http://www.manualidadesinfantiles.org/collar-egipcio-papel/
---------------------------------------------------------------------



Se me olvidaba, que yo sí linkeo claramente. Por cierto, si pinchais en sus anuncios le hareis ganar más dinero.
http://www.manualidadesinfantiles.org/author/meninheira/



Os dejo, voy a mirar las condiciones de Google Adsense.


**********************************

EDITO DE NUEVO:

A la tarde se contactó conmigo la administradora de la página (la de nombre Rosa citada más arriba) disculpándose y justificándose, la verdad es que ha sido muy amable y le doy las gracias. A pesar de todo le he solicitado la eliminación de mi trabajo, así como las referencias de mi persona en su site y así lo ha hecho de manera rápida y eficaz y también le doy las gracias por ello. También tengo que agradecerle que ha transformado la profunda tristeza que me llena estos días por enfado y aunque tampoco es un sentimiento positivo me ha arrancado de la "tristura" y también es de agradecer.


En fin, siempre hay algo positivo en lo negativo ¿verdad? Como veo que desgraciadamente hay más personas afectadas por este tema y además me habéis preguntado (un biquiño esther), voy a preparar un post de respuesta en dónde además os hablaré un poco de cómo podemos protegernos. Además también puede servir para que cuando queramos hacernos eco del trabajo de alguien lo hagamos de manera respetuosa y caer en el incumplimiento de ninguna ley.

Os agradezco mucho el haber estado conmigo acompañándome en este pequeño disgusto que al fin ha servido para tenerme aquí otra vez cuando me estaba planteando seriamente marchar.

Un besiño muy grande y gracias :*

11 de fevereiro de 2010

Gente maravillosa

A veces, supongo que a todas nos pasa, me da pereza seguir con el blog pero gracias a él no sólo estoy aprendiendo un montón si no que además estoy contactando con gente maravillosa.

Uno de mis propósitos de año nuevo es agradecer lo que me da la vida y aunque sois muchos los que os habéis llevado un pedacito de mi corazón, hoy quiero darle las gracias a las dos últimas personas que han llegado a mi a través del blog.

A Karen de Mi escuelita Montessori que como sabeis es mamá de una linda princesa y además lleva un garbancito en la barriga :): Porque es una persona tan dulce, tan cariñosa, tan amigable,... enseguida contacta contigo, es una chica que se hace querer, de verdad que debeis visitarla sólo porque os llegue el amor que reparte.

Hace unos días y apesar del trabajazo que tiene me regaló una entrada muy instructiva sobre las letras en el sistema Montessori, un fantástico resumen que debeis ver las que estáis inmersas en el aprendizaje de la lectoescritura.


Gracias por ser así Karen, si hubiera más como tú el mundo sería un lugar lleno de sonrisas :*


Y la segunda persona me ha sorprendido también por lo dulce y cariñosa, es Antonio Serer de Contos da floresta, a quien conocí porque tuvo la gentileza de hacerse seguidor de Dálle un coliño y encima me mandó un email lleno de cariño. Su blog es un indispensable para nuestros niños y para tí que todavía crees en las hadas, no sólo tiene unas ilustraciones bellísimas y llenas de magia, si no que encima van acompañadas con palabras que nos sumergen en mundos preciosos, llenos de pequeñas y mágicas criaturas, apenas he leído un par de historias pero me encantaron.

Esta va para Ipe: Sapatinhos de fada (zapatitos de hada)

Muito obrigada Antonio o mundo precisa de máis magia

23 de janeiro de 2010

De vuelta

Tras unos dias en el pais de la pachuchez vuelvo con un teclado desconfigurado vete tu a saber como, en donde ni los acentos estçan en su sitio, ni na. Si algun alma caritativa me ayuda a volverlo a su ser le estare eternamente agradecida.

Mientras tanto y siguiendo el ejemplo de Madalen, quien hace unos dias nos dejaba entrar en su casa =aqui iria el link, pero no lo encuentro, ains =por dios que horrror evitar los aceeentos y esto os lo imaginais entre parçentesis, claro, ains= os dejo con dos rinconcitos de mi casa que aunque ya estaban en mi Flickr nunca los habia puesto en el blog y aprovecho y os animo a uniros al grupo que han creado los de Kireei: Los rincones de mi casa en donde teneis preciosos rinconcitos para deleitaros e inspiraros.


No baño

Handmade decoration

26 de julho de 2009

Estou por casarme outra vez

Agardo que o sorriso aflore non só na cara, senón tamén no voso corazón.
Non se debe abandonar a infancia, a nosa patria verdadeira!




P.S. Laura, esto con los vestidos rosas con lunares verdes va a ser la repera!! XDDDDDD

15 de junho de 2009

Para Ipe

Veña, un adianto do chamado post nostálxico XDDDDDDDDD
Isto tenche que servir Carmiña :)

12 de maio de 2009

Adios Antonio

Morreu o poeta.
Grazas Antonio por pórlle palabras ó meu corazón.



Que difícil escoller unha

25 de abril de 2009

Revolución dos caraveis / Revoluçao dos cravos

Ás 00:20 dun 25 de Abril soou na radio "Grândola, vila morena". A fermosa canción do Zeca Afonso servía de contrasinal, ían derrocar o ditador.


E a golpe de caraveis botárono, só un pobo grande podería facer iso.

21 de abril de 2009

Contestando a marvan (en castellano)

Ains, que me ha salido un título en plan "paseando a Miss Daisy" XDDDD
Empecé a contestar el comentario de marvan en el post de "galego ou castelán, that's the question" y me emocioné hahaha, así que he decidido postearlo. Espero que no te (os) importe :)

······································································································································

Qué interesante comentario Marvan!! y además empleas una frase que yo digo muchas veces "elegir siempre es perder algo". :)

Tienes mucha razón en tu planteamiento, supongo que en España las lenguas están ligadas al corazón por las tantísimas prohibiciones (ocultas o no) a hablarlas en libertad, amén de otros ataques que redundan en limitar su uso.

La identidad de un pueblo no la define su lengua, es sólo una parte de ella, no hay más que mirar para los distintos pueblos que tienen el castellano como lengua, cuán distintos son entre sí!! incluso de qué distinta manera van moldeando el lenguaje adaptándolo a su propia identidad. Y lo mismo podríamos decir de los que hablan inglés. En fin, de todos aquellos que comparten lenguas, hay muchos y con las más variadas identidades.

Tampoco creo que la identidad personal la defina la lengua en la que te expreses, si no ¿qué pasa cuando hablamos en otra lengua? ¿nos transformamos? Mi identidad la definen mis vivencias y mi crecimiento personal, la lengua sólo sirve para comunicar "lo que hay dentro". Me hace gracia que pienses que pierdo encanto si hablo en castellano :O ¿Entonces no importa lo que digo si no en qué lengua lo digo? Estoy por aprender swahili (tranquila Espitiña que hacemos el curso juntas) XDDDDDDDDDD Es muy curioso y a la vez muy gratificante que pueda transmitiros "lo-que-sea-que-sintais" hablándoos en una lengua que os es ajena. ¡¡Es maravilloso!! :)

Me muevo a diario en dos lenguas y jamás he tenido problemas por expresarme en castellano, en gallego sí. Mis hijos se crían en gallego, aunque en casa es practicamente en el único lugar en dónde lo escuchan, ¡¡fijaos cómo está el estado del idioma!! me gusta mi lengua, me toca el corazón como tú dices y aún hablando en castellano hay muchas cosas que no puedo traducir porque pierden su significado. Pero ya no creo en la hipocresía lingüística, es como lo que cuentas de los traductores en la UE. ¡Es una máscara! Se están dejando morir las lenguas en su casa, pero crean zoológicos (o linguófilos hehehe). Yo no quiero animales enjaulados para que no se extingan, ¡¡quiero verlos en libertad!! ¡¡vivos!! Y lo mismo con las lenguas, no voy a defender que en Europa se pueda hablar gallego, ni que en Oxford exista una asignatura de libre elección que sea "Galician Lenguage", ¡no hombre no!, lo que yo quiero es que mis hijos puedan vivir el gallego, ese que crece libre, ese que se deja volar sin tapujos.

El gallego está a las puertas de desaparecer. En las ciudades apenas se habla, es rarísimo oir a alguien hablarlo, incluso hay muchos niños que no lo entienden (y no hablo de niños emigrantes) y a veces, más de las deseadas, te miran raro cuando hablas en gallego porque te etiquetan políticamente y a veces, demasiadas también, corrigen a mis niños las pocas palabras que aún dicen en gallego.

En fin, que en mi corazón el coliño no es traducible y las pegas, a pesar de todo, siempre serán otros pájaros distintos a las urracas. Pero el activismo no se hace en el "papel". Yo no vengo a reinvidicar nada más allá del amor y el respeto. Y el respeto al gallego no tiene nada que ver con "dejarme" escribir un blog en gallego, no dejeis que la demagogia de los políticos os confunda, el respeto a una lengua y a una cultura es muchísimo más profundo y nace en su casa, no hagamos zoológicos, las lenguas también han de vivir en libertad y dónde les corresponde, igual que un león debe vivir en la sabana y no en Siberia.

Estoy abrumada con vuestros comentarios, me parece increíble, maravilloso, que os haga sentir en gallego, que sintais mi pueblo a través de mis palabras aún cuando no las entendais, aunque es triste porque hay muchos gallegos que no pueden sentir lo que vosotros habéis sentido, quizás porque en ellos plantaron la semilla del auto odio o esa otra que crece en el país de los "Unos" (ya sabeis, esos del pensamiento "único", aquel que no deja crecer ningún otro).

Gracias, muchas gracias, estoy orgullosa de "mi público", tengo el corazón rebosante.

20 de abril de 2009

Galego ou castelán, that's the question

Cando empecei a escribir o blogue tentada pola miña xemelguiña e por un amigo, sempre pensei que a cousa quedaría "na casa" pois os temas que trataba máis a miúdo falaban da lingua ou eran cousas do país. Pero foron chegando as visitas ó salón e viñan (víñades!) de todas partes e eu marabillábame que sendo un blogue en galego a comunicación non tivera atrancos, que tanta xente puidera vir lerme a pesar dos problemas de entendemento, mas a verdade é que cando un quere comunicarse as linguas son secundarias porque o que fala é o corazón.

Hoxendía o 99% dos comentaristas habituais sodes de fora da Galiza (e non sei se exaserarei) e dos que só veñen de visita tamém a maioría é de fora, e mesmo hai algúns (bastantes) que vindo da Galiza empregan o traductor, asi que empurrada polo meu home e porque esto empeza a ser moi, moi raro ;) é que fago unha enquisa como Xia fixo no seu día.

A "cousa" seguiría igual mas postearía en castelán, non mudaría o nome do blogue, nin o das etiquetas. Vós tendes a palabra: cómo queredes ler o "Dálle un coliño"? en galego como viña sendo até agora ou en castelán?

A enquisa tédela na columna da dereita.

Pobo, fala!! XDDDDDDD

18 de fevereiro de 2009

Bote you!!

É incrível que en apenas 32 anos cargáranse a ilusión. Eses son os anos que pasaron dende que recuperamos un dereito no que xa non creo, un dereito que está ferido de morte pola gangrena da fraude, por que como se lle pode chamar se non ao feito de que na España non fose necesario presentar un documento identificativo para votar nos consulados? E como se pode explicar o balbordo e as protestas trala decisión da Xunta Electoral? Porque este ano a Xunta Electoral sacou unha orde pola cal de agora en diante os "españois residentes no exterior" teñen a obrigación de identificarse (co Documento Nacional de Identidade ou o Pasaporte) cando voten nas eleccións, porque ata agora non se lles pedía ningunha identificación á hora de votar, nada escandaloso se o comparamos co feito de que as votacións podían realizarse en lugares tan "adecuados" como unha farmacia.

Pois ben, o problema é que o PSOE non está de acordo.
Moitas desas persoas carecen de DNI e/ou de pasaporte porque son documentos españois. Moitas desas persoas son fillos ou netos de emigrantes que nin sequera pisaron nunca o país. En España é obrigatorio o seu uso e posesión polos cidadáns españois, daquela... pode un "non español" decidir por nós quen nos vai a gobernar por moi fillo ou neto de españois que sexa? Seria lexítimo un goberno saído dunhas eleccións nas cales unha porcentaxe de persoas non residentes en España, sen nacionalidade española, sen documentación española, sen votar en urna, puidese decidir un ou varios escanos decisivos para formar goberno? Estámonos volvendo todos un pouco tolos neste país?

Nunha democracia representativa vótase en Urna co documento que acredite que un é cidadán para facelo, o resto queda fóra da democracia chámeselle como se lle chame.

Pero o poder ten os dedos moi longos e garantirase o voto por un "procedemento express".
Fotografía tomada do Xornal de Galicia hai días.


A semana pasada constituíuse a plataforma "Se resides, decides" que pide a reforma da Lei Orgánica de Rexime Electoral Xeral (LOREG, 5/1985) que regula o dereito ao voto e o seu exercicio. A plataforma defende que o voto sexa un dereito de residencia e non de "sangue".

É incrível que en apenas 32 anos xa non quereramos votalos, se non máis ben botalos! pero no a un en concreto se non máis ben a todos.

Xa hai uns anos que non voto, eu boto. E desta vez voltarei botar :(










--------------------------------- CASTELLANO ---------------------------


Es increíble que en apenas 32 años se cargaran la ilusión. Esos son los años que han pasado desde que recuperamos un derecho en el que ya no creo, un derecho que está herido de muerte por la gangrena del fraude, ¿por que cómo se le puede llamar si no al hecho de que en España no fuera necesario presentar un documento identificativo para votar en los consulados? ¿Y cómo se puede explicar el revuelo y las protestas tras la decisión de la Junta Electoral?

Este año la Junta Electoral ha sacado una orden por la cual de ahora en adelante los emigrantes tienen la obligación de identificarse (con el Documento Nacional de Identidad o el Pasaporte) cuando voten en las elecciones, porque hasta ahora no se pedía ninguna identificación a la hora de votar, nada escandaloso si lo comparamos con el hecho de que las votaciones podían realizarse en lugares tan "adecuados" como una farmacia.

Pues bien, el problema es que el PSOE no está de acuerdo.
Muchas de esas personas carecen de DNI y/o de pasaporte porque son documentos españoles. Muchas de esas personas son hijos o nietos de emigrantes que ni siquiera han pisado nunca el país.
En España es obligatorio su uso y posesión por los ciudadanos españoles, entonces... ¿puede un "no español" decidir por nosotros quien nos va a gobernar por muy hijo o nieto de españoles que sea? ¿Seria legítimo un gobierno salido de unas elecciones en las cuales un porcentage de personas no residentes en España, sin nacionalidad española, sin documentación española, sin votar en urna, pudiera decidir uno o varios escaños decisivos para formar gobierno? ¿Nos estamos volviendo todos un poco locos en este país?

En una democracia representativa se vota en Urna con el documento que acredite que uno es ciudadano para hacerlo, el resto queda fuera de la democracia se le llame como se le llame.

Pero el poder tiene los dedos muy largos y se garantizará el voto por un "procedimiento express".

La semana pasada se constituyó la plataforma "Se resides, decides" que pide la reforma de la Ley Orgánica de Regimen Electoral General (LOREG, 5/1985) que regula el derecho al voto y su ejercicio. Defiende que el voto sea un derecho de residencia y no de "sangre".



Es increíble que en apenas 32 años ya no querramos votarlos, si no más bien botarlos pero no a uno en concreto si no más bien a todos.

Ya hace unos años que no voto, yo boto. Y esta vez volveré a botar :(

15 de janeiro de 2009

SOS PALESTINA: manifestación unitaria galega

Recibín este e-mail:
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Benqueridas amigas e amigos:

Como sabedes, o vindeiro domingo, día 18, ás 12:00 do mediodía, Galicia enteira ten unha cita na Alameda compostelana co pobo palestino, para parar esta matanza, para condear os crimes contra a humanidade do goberno sionista israelita en Gaza. Será unha manifestación unitaria, respaldada por numerosas organizacións da sociedade civil galega, de todo tipo, unidas en defensa e apoio do pobo palestino, contra o masacre, na procura dunha paz xusta, digna e duradeira na rexión.
Entre as organizacións convocantes están varias plataformas nas que o Seminario Galego de Educación para a Paz participa de maneira activa, como son, a Coordinadora Galega pola Paz, a Coordinadora Galega de ONGDs, o Foro Galego da Inmigración ou a Iniciativa polos Dereitos Humanos, así como por moitas outras entidades que se agrupan arredor de Galicia por Palestina e tamén polos diversos colectivos da comunidade palestina en Galicia.
O listado completo de organizacións que na actualidade apoian a iniciativa figura ó final do borrador de Manifesto (xunto) por orde alfabética, estando aberto ás novas incorporacións que o desexen e o comuniquen.
O Manifesto Unitario será lido no remate da Manifestación na Quintana pola actriz María Bouzas e pola moza palestina Laila Tilawi.
A Manifestación irá encabezada cunha pancarta unitaria portada por palestinos e palestinas, co texto en galego e árabe: "Galiza con Palestina. Non ao masacre". Logo irán as pancartas propias das plataformas e das entidades que o desexen.
O Seminario Galego de Educación para a Paz fai un chamamento a toda a cidadanía galega para que acuda a Compostela e participe nesta Manifestación Unitaria de apoio e solidariedade co pobo palestino.
Confiamos en que participedes e difundades ó máximo esta convocatoria.
Acudide con bandeiras e panoletas palestinas.
Vémonos en Compostela o Domingo ás 12:00 horas na Alameda.
Un saúdo pacifista e solidario.

Manuel Dios Diz
Presidente do Seminario Galego de Educación para a Paz
FUNDACION CULTURA DE PAZ
www.sgep.org
Tfno: 981-561956
Rúa do Valiño 13- 1º
SANTIAGO DE COMPOSTELA



O Seminario Galego de Educación para a Paz-Fundación Cultura de Paz,

como parte da Coordinadora Galega pola Paz, a Coordinadora Galega de ONGDs, a Iniciativa polos Dereitos Humanos, o Foro Galego de Inmigración, xunto coa Fundación Araguaney, a comunidade palestina en Galicia e máis de 60 entidades e movementos sociais galegos, fai un chamamento a toda a cidadanía galega para que acuda á manifestación que terá lugar en Santiago de Compostela o vindeiro domingo, día 18, ás 12:00 horas, desde a Alameda ata a Praza da Quintana, en defensa do pobo palestino e contra do masacre sionista en Gaza.

MANIFESTACION NACIONAL UNITARIA
ALAMEDA DE SANTIAGO DE COMPOSTELA
DOMINGO, DÍA 18 DE XANEIRO, ÁS 12:00 HORAS

CON PALESTINA
CONTRA DO MASACRE SIONISTA EN GAZA
POR UNHA PAZ XUSTA, DIGNA E DURADEIRA
PARA QUE REMATE ESTA MATANZA
VIVA O POBO PALESTINO


A Ghentahla do Pichel
Acsur Galiza
Adiante
AGIR
Alternativa dos Veciños de Oleiros
Arraianos
Asemblea Republicana de Vigo
Asociación Francisco Villamil
Asociación Galaico Árabe Jenin
Assembleia Aberta do Local Social Baiuca Vermelha
Aturuxo Axenpol
BNG
BRIGA
CC.OO de Galicia
Ciberirmandade
CIG
CIMO- Castelao (Coordinadora de Independentes do Morrazo)
CNT
Colectivo dos Mozos Comunistas
Colexio Oficial de Psicoloxía de Galicia
Comisión pola Recuperación da Memoria Histórica de A Coruña
Comité de Defensa das Rías
Comités Abertos
Concello de Oleiros
Coordinadora do barrio de Vite-Compostela
Coordinadora de Crentes Galegos
Coordinadora Galega de ONGDs
Coordinadora Galega pola Paz
Corrente Vermella
COSAL
CUT
DSI
Encontro Irmandiño
Esculca
Esquerda Unida
Foro Galego de Inmigración
FPG
Fuco Buxán
Fundación Araguaney
Fundación Galiza Sempre
Galiza Nova
Galiza por Palestina
Iniciativa polos Dereitos Humanos
Isca
Marcha Mundial das Mulheres
Médicos do Mundo
Movemento pola Base
Mundo Sen Guerras
Nós Unidade Popular
OSPAAAL-GALICIA
Partido Comunista dos Pobos de España
Partido Humanista de Galicia
PCG
PCPG
Pen Clube de Galicia
Plataforma Alternativa
Pola Esquerda
Seminario Galego de Educación para a Paz
Sindicato de Estudantes
Sindicato de Traballadoras e Traballadores do Ensino de Galiza (STEG)
Sindicato Labrego Galego
Socialismo Libertario
Solidariedade Internacional
UGT Galicia
Viraventos
Xustiza e Sociedade

11 de janeiro de 2009

EU TAMÉN SON PALESTINA

Porque o terror non se combate con máis terror
Porque non fan máis que sementar xenreira
Porque non é preciso dar máis razóns.

BASTA XA!!

28 de novembro de 2008

Mestura

Pois si, outra mensaxe destas que adoito facer que teñen un montón de cousas sen conexión :)

Hai un mes acusábanme de pertencer a unha elite antisistema e hoxe insúltame o "Defensor del Pueblo". Podería comentar as palabras del Sr. Enrique Múgica mas que dicer dunha persoa que para defender ou expor as súas ideas precisa de insultar ás contrarias?


Hoxe Tricia Rennea, de quen xa vos teño falado a propósito da súa xenerosidade regalándonos o seu fermoso traballo, fixo un debuxo para min!! Non é marabilloso?
A xente que nos quenta o corazón é a que fai andar o mundo.
Graciñas de novo Tricia. :)


Hai uns días din co alucinante traballo de Yuken Teruya, que pode facer brotar unha árbore do rollo de papel hixiénico, ou xermolar os xornais, ou os libros, ou facer casulos baixo os enormes tacóns de calqueira muller.


Tamén quero compartir con vós dous blogues de ensino doméstico en castelán que atopei de casualidade:

E xa para rematar unha web de cociña e deseño que non debedes deixar de visitar, tanto ten se sodes cociniñas ou non, as fotografías son tan fermosas que paga a pena. Preséntovos a web de Sweet Paul.

Edito, olvideime dunha cousa :)
Deleitádevos co alucinante calendario de advento que está a facer Green Kitchen.