El gallego: esa lengua poco útil

No, no penseis que me he vuelto loca, no fuí yo la que hice tamaña afirmación, fué un señor quien nos sorprendió hace días con esta sentencia.

··· · ···

A menudo los gallegos (y apostaría que todos los hablantes de lenguas minoritarias y/o minorizadas) somos preguntados acerca de la utilidad de hablar nuestras lenguas "¿para qué sirve el gallego?" es una pregunta que me han hecho muy a menudo. Y me sorprende que se mida la cultura en términos de rentabilidad o de utilidad, como si a mi me hubiera resultado útil todo lo que aprendí en la escuela, instituto, etc. ¡como si saber hacer matrices me fuera útil en el día a día! que si nos ponemos a eliminar conocimientos "inútiles" pues oye: ¿qué utilidad tiene saber quien conquistó América? o ¿de qué me sirve a mi saber quien pintó el Guernika? pero creo que el miedo de esta gente va por otros derroteros, piensan que la cultura "sí ocupa lugar" que van a "aparvar" si saben hablar gallego, que les va a restar sitio para otro tipo de conocimiento "más útil". Esta gente no sólo extingue culturas, también son culpables de la extinción de especies animales o vegetales,... total, ¿para qué sirve una mariposa?

En fin, "cosas veredes", os dejo con las palabras de Manuel Rivas en El País y que llegaron a mi gracias al blog de Dilaida.

La lengua inútil

Se equivoca usted, señor titular del juzgado número 6 de Alcorcón, al proclamar la carencia de "utilidad pública" del idioma gallego. En una caricatura de Castelao, un campesino dice: "Deus nos libre da Xustiza!". Quizás estaba pensando en usted, señor juez. Fíjese que útiles y previsoras son las lenguas "subalternas".

Fíjese si son previsoras que en los cuentos gallegos de Álvaro Cunqueiro hay personajes que como último deseo piden que en el ataúd, además de la Biblia, le metan el Código Civil por si tienen que pleitear en la otra vida. A la vista de como reculan los tiempos, me adelanto a pedir para el postrer viaje un ejemplar de la Declaración Universal de los Derechos Humanos, además de la Constitución española (subrayado el artículo 3º, apartado 2) por si el barquero Caronte se pone pesado, dispensando, y me niega la "utilidad pública del gallego" en el Más Allá, siguiendo la doctrina de su señoría.

Ya que estamos con la verdad narrativa de los cuentos y las últimas voluntades, permítame una breve historia. Un anciano campesino manda llamar al notario para hacer el testamento definitivo. Dice: "De la tierra, dejo un tercio para Ramón, un tercio para María, un tercio para Concha, un tercio para Manuel, otro tercio para Andrés..." El notario le interrumpe: "Pero, ¿no serán muchos tercios?" Y el campesino responde: "¡No sabe usted lo grande que es la tierra!" Pues con las lenguas ocurre algo parecido. Que hay sitio para todas. Que no pesan en la cabeza. Que no hay lengua inútil.

Inútiles, inútiles no le somos, señor juez. Hay muchas personas que nos comunicamos normalmente en gallego y no nos consideramos del todo inútiles. Como ocurre incluso en la judicatura, unos somos menos útiles que otros, hacemos lo que podemos, pero respetamos. Eso si, tenemos una educación mínima del respeto. Nuestros padres nos acunaron, nos criaron y nos contaron cuentos en gallego para espantar el miedo. Y no eran unos inútiles, créame. Gracias a ellos, no le tengo miedo, señor juez.

En su Tesis sobre el concepto de la Historia, dice Walter Benjamin: "No hay ningún documento de la civilización que no sea al mismo tiempo un documento de barbarie". Yo antes no entendía muy bien esta frase, se lo juro, pero se me han aclarado de repente las ideas, como por un rayo, después de leer su fundamento "lingüístico" para negar el traslado escolar a Vigo de unas niñas en el auto tramitado en un caso de divorcio. En ese aspecto, el documento no resiste el principio de realidad. En Galicia, las niñas no sólo aprenderían gallego, sino que podrían enriquecer su castellano con las "maravillosas curvas" que Unamuno admiraba en Valle-Inclán.

No voy a hablarle ahora de Alfonso X el Sabio, ni de Rosalía de Castro, ni del tronco común galaico-portugués, patrimonio lingüístico que nos permite comunicarnos con millones de personas en el mundo, desde Brasil al Timor Oriental. Como además tenemos la suerte de compartir el castellano, vea usted, señor juez, que no vamos tan mal pertrechados, siempre, claro, que a los niños no les amputen la lengua "inútil". Creo que lo que procede en este momento es ir al argumento protoecológico enunciado por Julio Camba. Según demostró en un irónico artículo, el gallego es un idioma muy apto para hablar no sólo entre las personas sino también con todo tipo de animales. ¡Fíjese usted si será útil!

Empeza o periodo de preinscripción nas escolas II

····················· O colexio como prisión ·····················

Por Johan Eimeric

Segundo a Constitución Española, artigo 25, "As penas privativas de liberdade e as medidas de seguridade estarán orientadas cara á reeducación e reinserción social [...]". Tendo en conta que o obxectivo principal do colexio é a educación e a inserción social, podería considerarse como un primeiro cárcere.

Iso coincide perfectamente coa percepción habitual que se ten de calquera neno como un delincuente en potencia, quizá efecto da súa reducida ou nula responsabilidade legal. A única forma oficial de conseguir a redención é pasar uns dez anos de escolaridade obrigatoria.

Ese período transfórmase, de época de formación, nun puro adestramento sobre patróns de funcionamento social: demostración de habilidades arbitrarias e submisión ao poder establecido. Por conseguinte, non pode sorprender que as autoridades sempre teñan un gran interese por controlar de preto os centros de ensino.

Na España, hai tres tipos de colexio: públicos, concertados e privados. Os públicos son totalmente gratuítos, pero non teñen suficientes prazas. Para suplir esta falta de oferta, cóntase con que un número de pais elixirá pagar un colexio sempre que o prezo sexa razoável. Así aparecen os colexios "concertados", que reciben unha asignación pública a cambio de cumprir certas condicións. Os colexios privados non teñen ningunha axuda, polo que os seus custos os converten en minoritarios.

Deste xeito, as escolas minoritarias convértense nos únicos abandeirados do "cheque escolar": a posibilidade de que os pais elixan en que colexio gastan a asignación orzamentaria que corresponde á escolaridade obrigatoria e gratuíta dos seus fillos.

Polo tanto, a maior parte da poboación infantil acaba recluída en estruturas directamente controladas por gobernos, que lles impoñen os seus temas favoritos, incluíndo idiomas, costumes e relixións locais. Como era previsível, brillan pola súa ausencia o pensamento crítico e as nocións básicas sobre lexislación e economía actuais. As artes quedan relegadas a mero entretemento, mentres que calquera coñecemento evaluável con precisión recibe o selo de "igualitario".

E ese é precisamente o resultado: xeración tras xeración van saíndo dos colexios cunha batería de coñecementos tan facilmente evaluáveis como inútiles: máis historia antiga que historia recente, moita máis física e química que seguridade e nutrición. Nalgúns países, eses defectos corríxense cunha universidade libre; noutros, sófrese unha nova condena.

······························

O artigo en castelán: El colegio como prisión

Empeza o periodo de preinscripción nas escolas

····················· Nenos que non queren ir á escola ·····················

Por Carlos González Rodríguez

Empezar a ir á escola é un cambio importante na vida de todos os nenos: persoas novas, normas e horarios diferentes... Como todo proceso adaptativo, a escolarización debe facerse paulatinamente. Ter en conta o seu grado de madurez é a clave para evitar que o neno sufra.

A maior parte dos alumnos de infantil e primaria -entre os 3 e os 12 anos- pásano ben na escola. Raramente choran na porta ou se agarran aos brazos da súa nai ou do seu pai. Pronto entran na escola sen volver a vista atrás. Os pais acaban renunciando a esixir un bico de despedida -"Que vergonza, diante dos meus compañeiros!"-, e o día menos pensado róganche que deixes de acompañalos.

Aínda que ocasionalmente poidan queixarse dalgún compañeiro, dalgunha "inxustiza" dos profesores ou da dificultade dalgún exercicio, van á escola ilusionados e sen opoñer resistencia. Aínda máis, a principios de setembro abúrrense tanto na casa que desexan volver ao cole.

Pero esta situación non é sempre así. Algúns nenos sofren na escola ou se negan a ir. Como podemos axudarlles?.


Seguro que está listo?

Naturalmente, non todos os nenos crecen á mesma velocidade. Aos tres ou catro anos hai pícaros que aínda non están preparados para separarse dos seus pais, do mesmo xeito que os hai que, con dous anos, son máis independentes. Ás veces, nos primeiros días de clase, obsérvase un efecto paradoxal: nenos que xa foran antes á gardería choran desconsoladamente, mentres que outros que estiveran sempre na casa, entran -e saen- contentos.

E é que separarse da nai sen angustia non é algo que se aprenda, non serve "afacerse" nin "practicar". É unha cuestión de maduración, de idade. Cun ano, non queren separarse nin un momento dela; aos cinco aceptan facelo; e aos quince, están desexando facer e desfacer pola súa conta.


Empezar con bo pé

Ao neno que separamos da súa nai demasiado pronto, lonxe de "afacelo", podemos deixarlle o recordo dunha triste experiencia. Non teme á escola senón ao lugar onde o pasou tan mal de pequeno. En cambio, o que espera feliz coa súa familia e só vai ao cole cando está realmente preparado non ten malas experiencias que recordar.

Cando o problema é a curta idade, o tempo é o mellor remedio. Non se trata de "como conseguir que a miña filla vaia á escola contenta", porque iso ocorrerá ao cabo duns meses, aínda que non fagamos nada de nada. O problema é "nestes meses que faltan ata que a miña filla vaia á escola contenta, como conseguir que sufra o menos posível".

En moitas ocasións, bastará un pouco de comprensión e unhas palabras de ánimo. É importante aceptar a ansiedade do neno - "O primeiro día dá un pouco de medo, verdade?- , explicarlle que fará na escola, con quen estará, quen virá recollerlle e cando. Non negar a súa angustia -"Non te poñas así que ninguén che fixo nada","Pero se non pasa nada, parvo"- e moito menos, ridiculizalo- "Parece mentira, un neno tan grande chorando, que vai pensar a profe","Os outros pícaros non teñen medo, es o único que chora".

Ao saír da escola, pode que o neno esixa máis colo e máis atención da habitual e que se pegue coma unha lapa, ou que se mostre malhumorado, berrando, evitando a mirada, protestando por todo. É importante comprender que estas son as respostas normais á separación, que o noso fillo necesita comportarse así para sentir que lle seguen a querer e para recuperar a seguridade. É importante darlle isos colos e esa atención que pide, e tolerar seu mal humor sen disputarlle nin castigarlle.

Unha resposta fría e distante - "Camiña que para iso tes os pés","Non sexas pesada","Agora estáste portando coma un bebé, mamá está enfadada"... - xusto no momento que máis nos necesitan, non fai máis que empeorar as cousas.

Noutros casos non basta con boas palabras. Hai pícaros que o pasan realmente mal. Se as circunstancias laborais e familiares permiten outra opción -quedarse un tempo en casa, ou cos avós- , é bo ofrecela: "se queres, mañá quédaste en casa no canto de ir ao cole".

Moitas veces, o neno declina a invitación: a seguridade de saber que existe unha saída, que os seus pais compréndenlle e tómano en serio, dálle o valor para continuar. Outros nenos necesitarán quedarse en casa durante uns días ou semanas. Non será iso un paso atrás, non estaremos contribuíndo a que se enquiste a situación e non se adapte nunca á escola?. Ao contrario: ir un día tras outro, chorando e sufrindo, é o que pode enquistar a situación.

Algúns nenos parece que están contentos o primeiro trimestre, pero en xaneiro esborrállanse. Non debemos pensar que é unha tomadura de pelo ou un retroceso. Talvez as vacacións do Nadal recordáronlles o que podía ser e non foi: chegaran a aceptar que "Hai que ir ao cole porque papá e mamá traballan e non hai ninguén máis que me poida coidar", e de súpeto descobren que mamá si estaba en casa -por exemplo, se a nai ten vacacións- ou ben que hai outra alternativa e alguén lles coidou cando non había escola.


Fronte ao acoso escolar

Abofé que tamén pode haber motivos máis duros para non querer ir ao cole. Pode haber un "matón" ou un grupo de "matóns" que manteñen aterrorizados aos demais nenos. Pode haber problemas con mozos maiores, á hora do patio na entrada ao recinto escolar. Uns nenos poden converterse en vítimas por algún defecto físico, pola súa torpeza nos xogos, por problemas de aprendizaxe ou por non levar roupa de marca; outros, por todo o contrario, por "empollones", "pijos"... Non se fala tanto do acoso ou os malos tratos por parte dos profesores, pero tamén se dá. Os nenos maltratados polos seus compañeiros ou profesores poden calar ou ata negar que sufriron reiteradamente eses maltratos. Será entón cuestión de investigalo.

O rexeitamento á escola non sempre é explícito. Algúns nenos teñen, con demasiada frecuencia, dores de cabeza ou de barriga que desaparecen misteriosamente ós poucos minutos se se quedan na casa. Non sempre están finxindo. Un neno ten tanto dereito como un adulto a somatizar, a sentir verdadeira dor de cabeza por estres. De todos os xeitos, tanto o neno que finxe como o que de verdade séntese mal ten un problema e necesitan comprensión e axuda, non castigos ou sermóns.

O primeiro, abofé , é preguntarlle que lle pasou, por que non quere ir á escola. O problema é que non sempre o explican, porque non queren ou porque non poden. Haberá que falar, entón, cos seus profesores e con outros pais. Houbo algún problema cos estudos, cos exames, coa disciplina? Hai outros nenos en clase que non queiran ir á escola ou que cambiaron de humor ou de conduta nos últimos meses? Hai conflitos persoais, pelexas e insultos entre compañeiros? Conflitos co persoal docente?.


Buscar alternativas

Os problemas leves resólvense pronto con paciencia, apoio e agarimo. Pero non sempre é tan doado. Se o problema é xeral, a acción conxunta de varias familias, protexidas se é preciso por psicólogos e pediatras, poden conseguir cambios na conduta da persoa conflitiva... ou a súa expulsión.

Pero ás veces trátase dunha incompatibilidade persoal. Algúns nenos necesitan un cambio de aires: outros profesores, outros compañeiros, outros métodos educativos. E a algúns, sinxelamente, a escola non lles funciona. Se aceptamos que un adulto queira ser camioneiro, vendedor ou cantante e que aborreza o traballo de oficina, por que é que a todos os nenos vailles convir estudar no mesmo ambiente, coas mesmas normas, métodos e horarios?.

De feito, a xulgar polas estatísticas de fracaso escolar, son moitos os nenos aos que a escola non lles serve. Talvez por iso hai familias que optan por educar aos seus fillos en casa (véase www.educacionlibre.org).

En último término,en caso de conflito,os pais temos que recordar que a nosa lealdade e o noso deber están cos nosos fillos, non co sistema educativo.

······························

O artigo en castelán: Niños que no quieren ir al cole

Quen é John Taylor Gatto?

Teño a sorte de ter atopado a unha "cuentista" que me conta moitas cousas e esta é unha das que quero compartir.

John Taylor Gatto era profesor de literatura inglesa nos USA e foi premiado como Mellor Profesor do Ano tres veces, pero en 1991 despois do terceiro e último premio escribiu unha carta que foi publicada no New York Times que titulou: "Pode que sexa un mestre, pero non son un educador" que era unha crítica desoladora contra o sistema de ensino. Despois disto deixou o seu traballo e dende entón adícase a dar conferencias sobre como salvar o sistema educativo, a defender o Ensino en familia...
Aquí tedes a carta:

Pode que sexa un mestre, pero non son un educador

Ensinei na escola pública durante 26 anos pero xa non podo facelo máis. Durante anos, pedín ao Consello de Educación local e ao superintendente que me deixase ensinar un currículum que non fixese dano aos alumnos, pero eles teñen outras cousas de que ocuparse. Así que vou dimitir, creo.

cheguei aos poucos a comprender o que significa realmente ensinar: un currículum de confusión, oposición da clase, xustiza arbitraria, vulgaridade, rudeza, falta de respecto á intimidade, indiferenza á calidade, e total dependencia. Ensino como encaixar nun mundo no que eu non quero vivir.

Simplemente, non podo facelo máis. Non podo ensinar a nenos que esperan que lles digan o que teñen que facer; non podo ensinar a persoas que deixan o que están facendo cando soa un timbre; non podo persuadir aos nenos para sentir xustiza na súa clase cando non a hai, e non podo convencer aos nenos de que crean que os mestres teñen segredos valiosos que eles poderán conseguir se seguen as nosas disciplinas. Non é certo.

A Educación do Goberno é a aventura máis radical da historia. Mata a familia ao monopolizar as mellores etapas da infancia e ao ensinar a non respectar o fogar e aos pais.

Unha esaxeración? Apenas. Os pais non teñen a intención de participar na nosa forma de educación, todo o contrario. As miñas ordes como mestre de escola son facer que os nenos encaixen nun sistema de adestramento animal, non axudar a que cada un atope o seu particular camiño.

O anteproxecto completo do procedemento que segue a escola é exipcio, non grego nin romano. Nace da fe en que o valor humano é un ben escaso, representado simbólicamente pola estreita cima dunha pirámide.

Esa idea pasou á historia americana a través dos Puritanos. Atopa a súa representación "científica" na Bell Curve, ao longo da cal o talento repártese supostamente por algunha Lei de Ferro da bioloxía.

É unha idea relixiosa e as escolas son a súa igrexa. A cidade de Nova York contrátame como sacerdote. Eu ofrezo rituais para manter acurralada a herexía. Proporciono información para xustificar a pirámide celestial.

Sócrates previu que se o ensino convertíase nunha profesión formal sucedería algo así. O interese profesional sérvese mellor se o fácil móstrase coma se fose difícil; se se subordina o laico ao sacerdocio. A escola converteuse demasiado vitalmente nun proxecto de traballos, nun contratista e unha protectora da orde social para que poida permitirse que sexa reformada. Ten aliados políticos que vixían a súa marcha.

Ese o motivo de que as reformas veñan e vaian sen que haxa moitos cambios. Ata os reformadores non poden imaxinar unha escola moi distinta.

David aprende a ler á idade de catro; Raquel, á idade de nove: se o desenvolvemento é normal, cando ambos teñan 13, non se poderá dicir cal dos dous aprendeu primeiro -a extensión dos cinco anos non significa nada en absoluto. Pero na escola etiquetarán a Raquel como "incapacitada para a aprendizaxe" e a David frearano un pouco, tamén.

Por un soldo, fago que David dependa de min dicíndolle cando empezar e cando parar. Nunca superará esa dependencia. A Raquel identifícoa como mercancía de saldo, "educación especial". Logo duns poucos meses, quedará encerrada no seu sitio para sempre.

Nos 26 anos que estiven ensinando a nenos ricos e pobres, case nunca me atopei a un neno "discapacitado para a aprendizaxe"; case nunca me atopei tampouco cun "dotado". Como todas as categorías escolares, estes son mitos sagrados, creados pola imaxinación humana. Derivan de valores cuestionáveis que nunca examinamos porque preservan o Templo da Educación.
Ese é o segredo detrás dos exames con respostas curtas, os timbres, as clases de duración fixa, as clases divididas por idades, a estandarización, e todo o resto de relixión escolar que castiga a nosa nación.

Non hai un bo xeito de educarse; hai tantas como pegadas dactilares. Non necesitamos profesores certificados para facer que a educación ocorra... iso probablemente garante que non o faga.

Cantas probas máis fan falla? As boas escolas non necesitan máis diñeiro ou un ano académico máis longo; necesitan eleccións de libre mercado, variedade que fale para cada necesidade e corra riscos. Non necesitamos un currículum nacional, ou un exame nacional. Ambas iniciativas xorden da ignorancia de como aprenden as persoas, ou dunha deliberada indiferenza cara a iso.

Non podo ensinar así por máis tempo. Se vos decatades dalgún traballo no que non teña que facer dano aos nenos para gañarme a vida, facédemo saber. No outono estarei buscando traballo, creo.

.......................................................................................................................................

Para saber máis:

• Puede que sea un maestro, pero no soy un educador. Para ler en castelán.
• Historia Secreta del sistema educativo Underground History of American Education). Web onde podes ler o seu famoso libro traducido ó castelán.
• Aprendizaje Experiencial Vs. Escolarización Tradicional: Ideas Sobre Educación. O discurso tra-la aceptación do derradeiro premio como Mellor Profesor do Ano.

Chamémoslle às cousas polo seu nome!!

Cando un quere acabar cun problema primeiro ten que enfrontarse a el e chamalo polo seu nome, sen eufemismos, sen iso que agora dan en chamar "linguaxe politicamente correcta" e isto é a base de tódalas terapias psicolóxicas. Basta xa de caralladas!

Eu son maior de abondo para recordar cando lle chamaban "crime pasional" ó asasinato dunha muller a mans do seu home, un adxectivo insultante se temos en conta que "pasional" refírese especialmente á pasión amorosa, coma se esa acción puidese agochar un ápice de amor. O maltrato nen sequera estaba reflexado pois se o home lle zoscaba á muller sería porque "algo faría".

Despois verían outros epítetos igual de desafortunados como "violencia machista", chamaranlle "violencia feminista" cando unha muller é a que asasina ó seu home? vaia xeito de deturpar a lingua! vaia xeito de rirse das vítimas!

E agora a moda é chamarlle "violencia de xénero" que creio que é a definición máis desafortunada de todas as que teñen escollido para definir este tipo de parricidio se temos en conta que en castelán, cando se aplica "de género" a unha obra significa que representa escenas da vida común. Vaia forma de darlle normalidade ó que ten que se erradicar!

Basta xa! cando unha muller é maltratada polo seu home e despois ten que ler estas definicións é doblemente maltratada! O diccionario ten unha definición para este crime desde hai moitísimos anos e é PARRICIDIO, deixémonos de parvadas e empecemos a chamar ás cousas polo seu nome como primeiro paso para que estas desaparezan.

E o mesmo acontece co maltrato ós cativos, qué é iso de chamalo "cachete"? Non señora!! MALTRATO!!

Famosos antisistema

Errrr... quixen dicer homeschoolers, traicionoume o subconsciente (sen dúbida segue baixo os efectos do artigo de opinión de Pilar Álvarez: La casa no es una escuela onde como recordaredes dicía "Educar en casa -una opción asociada a élites y a familias antisistema-... ").

DO MUNDO DA CIENCIA

• Albert Einstein
• Pierre Curie
• Blaise Pascal
• George Washington Carver (botánico)
  
• Michael Faraday (químico)
• John Burroughs (Médico e naturalista)
• August Ferdinand Moebius (matemático) - Até os 13 anos
  
• Evariste Galois (matemático) - Até os 12 anos
• Félix Rodríguez de la Fuente - Até os 10 anos
• James Prescott Joule

• Alexander Graham Bell
• Thomas Alva Edison
• Irmáns Wright: Orville e Wilbur
  
• Cyrus McCormick
  
• Guillermo Marconi
• Nikola Tesla

• Sally Ride (Astronauta)
• Margaret Mead (Antropóloga)
  

ESCRITORES:

• Hans Christian Andersen
• Pearl S. Buck
• Agatha Christie
• Charles Dickens
• C.S. Lewis
• George Bernard Shaw
• Mark Twain
• Christopher Paolini (escribiu Eragon con 15 anos)
• Gabriela Mistral
• Beatrix Potter
• Walt Whitman
• León Tolstói
• Jean Austen
• Víctor Català (seudónimo de Caterina Albert)
• Emilia Pardo Bazán
  
• Mercé Rodoreda
• Marqués de Santillana
  

POLÍTICOS:

• Winston Churchill
• Benjamin Franklin
• Konrad Adenauer
• Richard Basset (Governor of Delaware)
• William Livingston (Governor of New Jersey)
• Charles Pickney III (Governor of S. Carolina)
• Richard D. Spaight (Governor of N. Carolina)
• William Blount (U.S. Senator)
• William Few (U.S. Senator)
• George Clymer (U.S. Representative)
• John Francis Mercer (U.S. Representative)

• George Wythe (Justice of Virginia High Court)
• John Rutledge (Chief Justice U.S. Supreme Court)
• William Houston (Lawyer)

• John Witherspoon (President of Princeton U.)
• William S. Johnson (Presidente of Columbia C.)

• George Washington (Primeiro presidente de USA)
• Thomas Jefferson (presidente de USA)
• Abraham Lincoln (presidente de USA)
• Franklin Delano Roosevelt (presidente de USA)
• Theodore Roosevelt (presidente de USA)
• James Madison (Cuarto presidente de USA)
• John Tyler (presidente de USA)
• John Quincy Adams (presidente de USA)
• William Henry Harrison (presidente de USA)
• Woodrow Wilson (presidente de USA)

ARTISTAS

• Leonardo da Vinci
• Claude Monet

MÚSICOS

• Felix Mendelssohn
  
• Wolfgang Amadeus Mozart
• Louis Armstrong
• Yehudi Menuhin
  

ACTORES

• Charlie Chaplin
• Woopi Goldberg
• Jennifer Love Hewitt
• Elijah Wood

OUTROS

• Frank Lloyd Wright (Arquitecto)
• Charles Louis Montesquieu (filosofo)
• Aristóteles
• Epicuro
  
• Clara Barton (Nai da Cruz Vermella)
• Irmáns Polgar (xadrecistas)

Se queredes coñecer a máis:
- Famous homeschoolers en Bridgeway Homeschool Academy
- Famous homeschoolers en Christian & Homeschool resource Center

Sabíades que...?
O noso Félix Rodríguez de la Fuente pasou os primeiros 10 anos da súa vida sen escola?
Samuel, o seu pai, non cría na escolarización temprana asi que non foi á escola até que cumpriu 8 anos mas tivo que deixala polo comezo da Guerra Civil española e non foi até os 10 que foi á escola.

Homeschooling no xornal "El Pais"

Envíame lm (grazas mapoula!!) unha ligazón a unha reportaxe que aparece hoxe no xornal "El País" e que vos recomendo ler, grazas a ela acabámonos de decatar que pertencemos a unha elite e que ademais somos unha familia antisistema.

La casa no es una escuela

Es se queredes participar, tamén há unha enquisa: ¿Habría que regular la educación en el hogar?

Revista Criar

Atopo de casualidade o número 1 dunha revista electrónica que é fantástica!! Chámase Criar, "editaa" a Asociación criar con el corazón, i é moi boa e mágoa que non exista en papel e teñamos que imprimila nós porqué é realmente boa!!

Get your own - Open publication

Coidado coas etiquetas

Os adultos, sexamos pais ou non, temos a feísima costume de etiquetar ás persoas, ás veces incluso collémoslle manía a alguén pola "etiqueta" que alguén lle puxo e nos transmitiu ou pola que nós mesmos lle poñemos e o curioso é que a maioría das veces non teñen nada que ver coa realidade.
Cando estas etiquetas llas pomos aos nenos, a forza de repetirllas facemos que as interiorice e as faga propias polo que hai que evitalas, porque danan aquelo que máis queremos.

Invítovos a ler un pouco sobre o tema:

• Carmen García Herrera escribiu un acertadísimo artigo sobre o tema para o portal www.solohijos.com que debería ser unha lectura obrigada para pais: Las "etiquetas que ponemos a los niños".
• Violeta Alcocer tamén escribiu sobre isto para a revista Ser padres hoy e que podedes ler no seu blogue: ¡Cuidado con las etiquetas! (1-2 años).
• E por último temos un artigo da terapeuta Laura Gutman que agardo que vos goste e que vos faga pensar sobre as nosas actitudes cos nenos, que reflexionedes sobre a vosa infancia e aquelas cousas que tamén vos ferían.

-------------------------------

Dille que lle queres
Laura Gutman (Este e outros artigos en www.lauragutman.com.ar)

Pechemos os ollos e recordemos o máis fermoso que nos dixeron os nosos pais: Princesa... rei da casa... vidiña... es un encanto... cariño... meu corazón... meu amor... meu ceo... que guapo... que listo...
Estamos sorrindo?

Talvez algúns de nós non logremos traer estes recordos, e no seu lugar aparezan sen permiso outros: que parvo es... pois só sabes mentir... que se segues así direillo ó teu pai... es malo... non te quero... seica non entendes... es xordo?... distraída como a súa nai...
Estamos compunxidos?

O que os nosos pais -ou quen se ocupou de criarnos- dixeran, constituíuse necesariamente no máis sólido da nosa identidade. Porque somos os adultos quen nomeamos como son as cousas. Por iso o que dicimos, é.

O neno pequeno non pon en dúbida o que escoita dos maiores. Pode ser doloroso ou gratificante, pero en todos os casos, a interpretación dos adultos é absolutamente certeira para o neno que aprende a traducir ó mundo a través do cristal dos maiores.

Neste sentido, a intención coa que falamos cos nenos é importante. Se os amamos de verdade, seguramente as nosas palabras estarán cargadas de sentimentos cariñosos e suaves. Pero se estamos cheos de resentimento, destilaremos xenreira aínda cando os nenos non teñan nada que ver.

É verdade que hai situacións onde o neno equivócase ou fai algo inadecuado. Pois ben. Unha cousa é conversar sobre iso que "fixo" mal, e outra cousa é que ese acto convértao en alguén que "é" malo. Só o noso rancor pode confundir entre unha cousa e outra. Se o neno, de tanto escoitar ós seus pais dicindo o mesmo, convéncese de que é malo, ficará atrapado por ese circuíto onde "é" na medida que é malo, e para ser malo, ten que seguir facendo todo o que faga enfadar ós seus pais. Nese punto, perdeu toda esperanza de ser amado sen condicións.

Para o neno "eternamente malo a ollos dos seus pais", sempre aparecerá outro individuo que actuará o personaxe oposto: "o eternamente bo". Ás veces é alguén tan próximo como o propio irmán ou irmá, ou outra persoa moi próxima á familia. Alí, nese personaxe, -non importa que é o que faga- recaerá toda a admiración e será nomeado polos pais como alguén "bo, intelixente e listo". Esta é a proba fidedigna de que non se trata do que cada un é ou fai, senón da necesidade dos adultos de proxectar polarizadamente, os nosos lados aceptados e os nosos lados vergonzosos noutros individuos, para non facernos cargo de quen somos. E tamén para dividir a vida nun costado ben negro e noutro ben branco, de modo de ter certa sensación de claridade. Que por suposto non é tal.

Parece que os adultos necesitamos amosar todo o que os nenos fan mal, cuán ineptos ou torpes son, para sentirnos un pouquiño máis intelixentes. É unha paradoxa, porque ó actuar desta forma, é obvio que somos incriblemente estúpidos.

Con todo as cousas son máis sinxelas do que parecen. Dicirlles aos nenos que son fermosos, amados, benvidos, adorados, xenerosos, nobres, belos, que son a luz dos nosos ollos e a alegría do noso corazón; xera fillos aínda máis agradables, sans, felices e ben dispostos. E non hai nada máis pracenteiro que convivir con nenos alegres, seguros e cheos de amor. Non hai ningún motivo para non prodigarlles palabras repletas de cores e sonos, salvo que esteamos inundados de rabia e rancor. É posible que as palabras bonitas non aparezan no noso vocabulario, porque xamais as recibimos na nosa infancia. Nese caso, tócanos aprendelas con tenacidade e vontade. Se facemos ese traballo agora, os nosos fillos -ao converterse en pais- non terán que aprender esta lección. Porque xurdirán das súas entrañas con total naturalidade, as palabras máis belas e as frases máis gratificantes cara aos seus fillos. E esas cadeas de palabras amorosas perpetuaranse por xeracións e xeracións, sen que os nosos netos e bisnetos reparen nelas, porque farán parte do seu xenuíno xeito de ser.

Parece que a nosa xeración é bisagra na evolución da sociedade occidental. Ás mulleres tócanos aprender a traballar e lidiar co diñeiro. A ser autónomas. Tócanos aprender sobre a nosa sexualidade. A reaprender a ser nais con parámetros diferentes dos das nosas nais e avóas. E tócanos aprender a amar. Por iso é posible que sintamos que é un enorme desafío e ademais é moito traballo, isto de criar aos nenos dun modo diferente a como fomos criadas. É verdade. É moito traballo. Pero llo estamos aforrando á nosa descendencia. Pensemos que é un investimento a futuro con risco cero. De agora en diante... só palabras de amor para os nosos fillos! Gritemos ao vento que os amamos ata o ceo. E máis alto aínda. E máis e máis.

Fáltalles verde!

Sempre digo que os nenos son coma os animais, que aínda que os teñamos en pisos o seu sitio é o campo porque aínda non están domesticados, porque aínda non perderon a súa esencia, e seica non son a única que sente esta relación entre os nenos e o verde, tráiovos este interesante artigo dende o blogue de Paloma.


Déficit de natureza:

Foi Richard Louv, xornalista e prolífico autor, o que inventou o término e fíxoo popular a través do seu libro "O último neno no bosque". A denominación "déficit de natureza" busca retratar unha carencia de peso na infancia do século XXI que case non necesita explicación. Todas as persoas maiores na actualidade saben destacar as diferenzas entre as súas aventuras infantís e os xogos que hoxe atraen aos nenos. Todos os adultos sabemos o que é embarrarse e rubir unha árbore (e a gran maioría evócao cunha nostalxia morriñenta), algo que os nenos de hoxe en día miran con reticencia. E somos varios os que nos preguntamos con frecuencia se non é insalubre que a xeración máis nova non estimule a súa imaxinación en espazos abertos. Louv decidiu indagar nisto cando investigaba para o seu libro "O futuro da infancia" e descubriu que a falta de contacto coa natureza ten efectos físicos e psicolóxicos nas persoas.

Os nenos pasan demasiado tempo encerrados. Van da casa á escola, a centros de actividades e a casa outra vez. Entenden máis que os seus maiores de tecnoloxía e mostran maior facilidade para adaptarse ao cambio. En moitas cousas parecen ser máis "espabilados" do que eramos nós á súa idade ou ata, quizais, máis intelixentes. Con todo, esta "madurez " prematura estalles xogando en contra. Cada vez son máis comúns a síndrome de déficit de atención e a obesidad infantil e hai outros efectos como o estres ou a depresión que poden estar ligados coa falta de natureza nas súas vidas. Cando un neno golpéase ou curta na actualidade, os pais alborótanse; deseguido van ao médico e éncheno de remedios, vendas e coidados. Non é que estea mal coidar aos nosos fillos, pero estamos exercendo unha sobreprotección que ignora as nosas propias experiencias. Nas "infancias vellas" (alá polos 70's ou 80's) sufriamos raspaduras regularmente, moitos fracturámonos caendo de árbores ou rodando por pendentes, cortado con botellas rotas ou cravos oxidados. Moitos viamos máis a agulla dunha vacina antitetánica que a que as nosas nais usaban para tecer e con todo aquí estamos: sans e salvos, cheos de experiencias e saudables (e agradables) memorias. Louv destaca que non son as cidades e a tecnoloxía os únicos responsables do déficit de natureza; os pais forman parte das causas. A inseguridade social crecente obrígaos a remarcar máis que nunca o "non fales con estraños" e limitan o esparexemento dos seus fillos a un área marcada e coñecida, a moverse en automóbil e non saír moito de casa.

No libro "O último neno no bosque" Louv suxire que os nenos que son expostos á natureza mostran melloras intelectuais, espirituais e físicas en comparación aos que se manteñen encerrados. As actividades na natureza probaron diminuír o estres, aguzar a concentración e promover resolucións creativas a problemas. Louv e varios investigadores máis consideran que esta é unha boa terapia para a síndrome de déficit de atención e outros males que afectan aos nenos. Louv vai un pouco máis aló, suxerindo que mentres aumentar a exposición dos nenos á natureza pode axudalos a centrarse, a existencia de desordes é evidencia de que dúas xeracións de alienación poden ter resultado nun dano considerable xa feito aos nosos nenos. E é que o xornalista non esquece destacar que, máis aló dos pequenos, aos maiores tamén nos fai ben un pouco de verde nas nosas vidas.

O libro de Louv cita evidencia de que os nenos necesitan da natureza para desenvolver os seus sentidos de aprendizaxe e creatividade. Estudos en Estados Unidos, Suecia, Australia e Canadá demostraron que os mozos que xogan en escenarios naturais (con ríos, campos e árbores) son máis propensos a crear os seus propios xogos e mostrar maior cooperación que aqueles que xogan en escenarios armados. E é que nos ambientes controlados non hai verdadeira experimentación nin risco. Aínda que, precisamente, o risco é o que os pais desexan evitar, é o que máis nos ensina e estimula a creatividade á hora de atopar solucións.

O déficit de natureza non é unha enfermidade que requira de pastillas ou tratamentos inclementes. Pola contra, pode solucionarse recuperando ese costume perdido que tan ben nos fixo cando nós fomos pequenos. Louv iniciou unha campaña denominada "Ningún mozo é deixado dentro" para axudar a diminuír as horas que os nenos pasan conectados a un medio electrónico. E a Federación Nacional de Vida Salvaxe iniciou un programa de 1.5$ millóns chamado "Pícaros no bosque" para combater o déficit de natureza. Estes programas están implementándose en diferentes estados, sumando experiencias en ambientes naturais ás materias de ciencias nas escolas e excursións de 3 días nas Rochosas.

Os mozos de agora aprenden de natureza nos seus libros e entenden máis sobre a selva amazónica do que nós comprendiamos anos atrás. Pero a falta de contacto coa natureza intelectualiza a aprendizaxe e vólveos desapegados. E son eles os que deberán loitar por preservala de aquí a uns anos. É hora de volver encarrilar a nosa unión coa natureza. Tanto a dos nosos nenos como a propia.

Como nos gustaría que fosen os nosos fillos?

Traduzo un artigo de Carlos González* "picada" polo blogue de Aivou que acabo de descobir, non volo perdades! Parece ser que isto apareceu publicado na Revista Única, Nº 30 de Setembro 2006, mais eu xuraría que aparece no "Bésame mucho", en todo caso tanto ten, este home é auténtico!

_______________________

Como nos gustaría que fosen os nosos fillos?
De maiores, como nos gustaría que fosen os nosos fillos? Ricos e famosos? Aínda que ricos hai poucos, e non sempre son felices. Iso, iso é o importante, que sexan felices.

Claro que, ben pensado, coa felicidade non basta. Hai quen é feliz roubando e matando, hai quen é feliz a custa dos demais... Realmente, isto do futuro dos fillos é algo que non se pode decidir por riba. Haberá que reflexionar. Como queremos que sexa o noso fillo? Talvez moitos lectores pensen así: "Que sexa cariñoso, amavel, sinceiro, traballador, honrado. Que sexa capaz de atopar un lugar no mundo e saiba ser feliz nel. Que atope alguén a quen amar, e que se faga merecedor de ser amado. Que saiba obedecer sen servilismo, e mandar sen arrogancia. Que non se humille ante os grandes nin desprece aos pequenos. Que faga valer os seus dereitos e respecte os dos demais. Que teña moitos amigos e os saiba conservar, que sexa capaz de axudar e de pedir axuda, de escoitar e de facerse ouvir, de confiar nos que o merecen e en merecer a confianza dos demais. Que goce das alegrías e se manteña firme ante as penalidades. Que dea máis importancia ás persoas que ás cousas, aos amigos que ás riquezas".

Pois ben, hai uns meses a nave de exploración miposiana PJ-328 estivo estudando o noso planeta, co propósito de coñecer cáles son as nosas prioridades na educación dos nosos fillos. Son antropólogos (o orixinal di "zoólogos", debe ser un erro) analisaron miles de horas de interacción entre pais e fillos, tanto ao aire libre como nas casas (moi útiles, esas cámaras de raios X). Observaron a que adican os pais máis tempo, qué motivos lles levan a reñir ou a felicitar aos seus fillos, qué condutas os poñen máis nervosos. No seu informe lemos: "Os terrícolas educan aos seus fillos para que se convertan nun tipo especial de adulto, moi apreciado socialmente: un adulto que o coma todo, que durma dun tirón e recolla o seu cuarto. Un adulto que nunca interrompa outros adultos cando falan, que non berre, non salte, non corra polos corredores nin debuxe nas paredes, que non se manche ao comer xeado e non deixe miolos no sofá. Un adulto que coma sen poñer os cóbados enriba da mesa, sen facer ruído coa sopa nin levantar do chan ningunha pata da súa cadeira". E vostede? Se un zoólogo miposiano o observa falando co seu fillo, chegaría a adiviñar qué cousas son para vostede as máis importantes, e cáles non o son? Sexamos consecuentes coas nosas prioridades, aínda que solo sexa para non confundir os miposianos.

_______________________

* Carlos González é pediatra e un dos máximos especialistas en lactancia materna da España. Tamén é autor de varios "bestsellers": Besame mucho, Mi niño no me come, Manual práctico de lactancia materna, Un regalo para toda la vida,