25 de fevereiro de 2009

Quen é John Taylor Gatto?

Teño a sorte de ter atopado a unha "cuentista" que me conta moitas cousas e esta é unha das que quero compartir.

John Taylor Gatto era profesor de literatura inglesa nos USA e foi premiado como Mellor Profesor do Ano tres veces, pero en 1991 despois do terceiro e último premio escribiu unha carta que foi publicada no New York Times que titulou: "Pode que sexa un mestre, pero non son un educador" que era unha crítica desoladora contra o sistema de ensino. Despois disto deixou o seu traballo e dende entón adícase a dar conferencias sobre como salvar o sistema educativo, a defender o Ensino en familia...
Aquí tedes a carta:


Pode que sexa un mestre, pero non son un educador

Ensinei na escola pública durante 26 anos pero xa non podo facelo máis. Durante anos, pedín ao Consello de Educación local e ao superintendente que me deixase ensinar un currículum que non fixese dano aos alumnos, pero eles teñen outras cousas de que ocuparse. Así que vou dimitir, creo.

cheguei aos poucos a comprender o que significa realmente ensinar: un currículum de confusión, oposición da clase, xustiza arbitraria, vulgaridade, rudeza, falta de respecto á intimidade, indiferenza á calidade, e total dependencia. Ensino como encaixar nun mundo no que eu non quero vivir.

Simplemente, non podo facelo máis. Non podo ensinar a nenos que esperan que lles digan o que teñen que facer; non podo ensinar a persoas que deixan o que están facendo cando soa un timbre; non podo persuadir aos nenos para sentir xustiza na súa clase cando non a hai, e non podo convencer aos nenos de que crean que os mestres teñen segredos valiosos que eles poderán conseguir se seguen as nosas disciplinas. Non é certo.

A Educación do Goberno é a aventura máis radical da historia. Mata a familia ao monopolizar as mellores etapas da infancia e ao ensinar a non respectar o fogar e aos pais.

Unha esaxeración? Apenas. Os pais non teñen a intención de participar na nosa forma de educación, todo o contrario. As miñas ordes como mestre de escola son facer que os nenos encaixen nun sistema de adestramento animal, non axudar a que cada un atope o seu particular camiño.

O anteproxecto completo do procedemento que segue a escola é exipcio, non grego nin romano. Nace da fe en que o valor humano é un ben escaso, representado simbólicamente pola estreita cima dunha pirámide.

Esa idea pasou á historia americana a través dos Puritanos. Atopa a súa representación "científica" na Bell Curve, ao longo da cal o talento repártese supostamente por algunha Lei de Ferro da bioloxía.

É unha idea relixiosa e as escolas son a súa igrexa. A cidade de Nova York contrátame como sacerdote. Eu ofrezo rituais para manter acurralada a herexía. Proporciono información para xustificar a pirámide celestial.

Sócrates previu que se o ensino convertíase nunha profesión formal sucedería algo así. O interese profesional sérvese mellor se o fácil móstrase coma se fose difícil; se se subordina o laico ao sacerdocio. A escola converteuse demasiado vitalmente nun proxecto de traballos, nun contratista e unha protectora da orde social para que poida permitirse que sexa reformada. Ten aliados políticos que vixían a súa marcha.

Ese o motivo de que as reformas veñan e vaian sen que haxa moitos cambios. Ata os reformadores non poden imaxinar unha escola moi distinta.

David aprende a ler á idade de catro; Raquel, á idade de nove: se o desenvolvemento é normal, cando ambos teñan 13, non se poderá dicir cal dos dous aprendeu primeiro -a extensión dos cinco anos non significa nada en absoluto. Pero na escola etiquetarán a Raquel como "incapacitada para a aprendizaxe" e a David frearano un pouco, tamén.

Por un soldo, fago que David dependa de min dicíndolle cando empezar e cando parar. Nunca superará esa dependencia. A Raquel identifícoa como mercancía de saldo, "educación especial". Logo duns poucos meses, quedará encerrada no seu sitio para sempre.

Nos 26 anos que estiven ensinando a nenos ricos e pobres, case nunca me atopei a un neno "discapacitado para a aprendizaxe"; case nunca me atopei tampouco cun "dotado". Como todas as categorías escolares, estes son mitos sagrados, creados pola imaxinación humana. Derivan de valores cuestionáveis que nunca examinamos porque preservan o Templo da Educación.
Ese é o segredo detrás dos exames con respostas curtas, os timbres, as clases de duración fixa, as clases divididas por idades, a estandarización, e todo o resto de relixión escolar que castiga a nosa nación.

Non hai un bo xeito de educarse; hai tantas como pegadas dactilares. Non necesitamos profesores certificados para facer que a educación ocorra... iso probablemente garante que non o faga.

Cantas probas máis fan falla? As boas escolas non necesitan máis diñeiro ou un ano académico máis longo; necesitan eleccións de libre mercado, variedade que fale para cada necesidade e corra riscos. Non necesitamos un currículum nacional, ou un exame nacional. Ambas iniciativas xorden da ignorancia de como aprenden as persoas, ou dunha deliberada indiferenza cara a iso.

Non podo ensinar así por máis tempo. Se vos decatades dalgún traballo no que non teña que facer dano aos nenos para gañarme a vida, facédemo saber. No outono estarei buscando traballo, creo.

.......................................................................................................................................

Para saber máis:

8 comentários:

  1. moi bo!!

    Seguro que le va a encantar estar traducido al gallego...¿te vas a atrever con el libro??

    bico

    ResponderEliminar
  2. hahaha Ipe, no creo que llegue a enterarse :D

    Sobre el libro creo que voy a liar a mi compi para que se lo lea él y luego me cuente, porque leer en pantalla me come los ojos.

    Un besito graaaande

    ResponderEliminar
  3. Moi boa entrada, eu tamén podería contar algunha cousa parecida ao profesor. Eu traballei toda vida en Academias de apoio, hai moitos anos cando empezaba estiven dando clases de seis asignatura ao mesmo tempo, é dicir, tiña nenos de francés, castelán, latín, grego, historía, xografía... daquela aínda non se daba galego. Había veces que me quedaba en branco, as neuronas negábanse a funcionar, nunha ocasión, lembro que me quedei en branco e entón díxenlle ao rapaz "mañá explícocho"; a miña xefa estaba por alí e entón ao rematar a clase díxome que esperase e dime "¡¡¡cómo le dices a un niño que no sabes algo, el profesor tiene que saberlo todo y sino lo sabe se lo inventa!!!".
    Ao longo dos anos pasáronme moitas cousas pero iso...
    Un bico

    ResponderEliminar
  4. qué bueno! me ha encantado lo que dice, gracias por ponerlo

    un beso!!!

    Marcela

    ResponderEliminar
  5. Dilaida!! poe os pelos de punta!! :O

    Marceliña! gracias por la visita :)

    Un besito a las dos

    ResponderEliminar
  6. Meni, gracias por compartir. No conocía a este señor y realmente el artículo no tiene desperdicio. A ver si cunde el ejemplo. Un besote.

    ResponderEliminar
  7. Un besito Mónica yo tampoco lo conocía hasta que Ipe me habló de él :)

    ResponderEliminar
  8. Llevo mucho tiempo queriendo leer su libro, a ver si lo consigo.
    Muchas gracias por la entrada, me gustó tanto que voy a poner el artículo en Hechiceros.
    Un saludo.

    ResponderEliminar

Gracias por pasar por aquí y dejarme tus palabras :)

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails