9 de setembro de 2008

Lendas urbáns

Eu non sei se algunha vez víchedes criar a unha cadela.

Cando nacen as crías vainas lambendo para limpiarlle os restos de placenta e así quitarlles o cheiro a sangue que podería atraer ós predadores, os cachorros engánchanse ás mamilas e ahí fican mamando a maior parte do tempo. Os primeiros días a cadela apenas sae do niño máis que para facer as súas necesidades e comer, ela non sabe cómo se da de mamar, nin canto tempo han de estar os cachorros mamando, só segue o seu instinto, que é o que lle dí que permaneza coas crías o maior tempo posivel eses primeiros días, e non o dí por fastidiala o por oprimila polo feito de ser muller, non, ese contacto continuado coas crías e a prendida a demanda (e case que contínua) son as que van asegurar que as hormonas se poñan en marcha para producir o leite, e non hai outro xeito de producilo. A succión sobre o pezón vai provocar a producción de dúas hormonas: a prolactina (que é a responsavel de que se produza o leite) e a oxitocina (que é a responsavel de que o leite "saia para fora"). Tamén está demostrado que a cantidade de prolactina liberada depende de la potencia y duracción del estímulo de succión. Todo isto a cadela non o sabe nen falta que lle fai, o seu instinto é o que sabe que para que teña leite teñen que mamar xa sexa unha hora seguida.

Os cachorros, sexan de can ou de humán, tamén seguen o seu sabio instinto. A natureza xa os trae ó mundo co reflexo de succión moi pronunciado e o instinto é o que lles fai procurar a mamila e prenderse nela como se a súa vida dependera dela e vaia se depende!, seguindo o seu instinto saben que teñen que mamar para que veña o leite á súa boca e que canto máis mamen máis leite terán. O instinto sabe que teñen que pedirlle ó peito para que "suba" o leite, e por iso piden e o primeiro mes poden pedir durante unha hora seguida sendo isto normal, como tamén é normal que mamen máis pola noite, é coma se soubesen que a prolactina só se segrega pola noite e que sen estímulo non hai producción.

Desgraciadamente, o home está a perder os seus instintos e coma sempre a femia humana é a que leva a pior parte i é que seica hai unha altísima porcentaxe de mulleres que non produce leite e no mellor dos casos ésta acábase misteriosa e repentinamente en torno ós dous-tres meses. A Deus grazas inventaron o leite artificial porque se non xa nos teríamos extinguido!! o que non me explico é como duramos tanto tempo se temos enconta que o leite artificial non se inventou ate finais do século XIX. E agora que o penso é curioso que estes problemas se incrementaran coa comercialización masiva do leite artificial, especialmente na década dos 60-70 do século XX, onde unha xeración foi criada maioritariamente con leite artificial pois o 90% das nosas nais "non tiña leite" ou esta desaparecía repentinamente despois das visitas ó médico. Tamén é curioso que nas consultas médicas sempre estean as estanterías cheas de leite artificial, a vos pareceríavos normal que na consulta do voso médico de cabeceira houbese estanterías cheas de fabada "Pitoral"?

En fin, o problema non é a falta de leite senón a falta de confianza, a falta de paciencia, a falta de apoios,...


Se cres que non tes leite, procura axuda:
GRUPOS DE APOIO Á LACTANCIA


4 comentários:

  1. Precisamente ando desaparecida porque estamos preparando a Semana Mundial da Lactación Materna. Alédome de que fales da teta nesta entrada. Semella que as mulleres xa "non sabemos" facer nada para o que fomos específicamente deseñadas: nin aleitar nin parir e nembargantes podemos facer calquera traballo "igual que un home"...
    Sei que os homes non pensan nisto de forma particular, pero é outra mostra do machismo na sociedade.

    ResponderEliminar
  2. Pois é, podemos facer o traballo "dos homes" pero o traballo "das mulleres" non.
    E outra cousa indignante e que nos están quitando é o pracer de criar ós fillos, pero iso vai para outra entrada

    ResponderEliminar
  3. Uffffffffffffffffff! Se me está acumulando el trabajo en tu blog... Es que no paras! Y tus posts son para leer de cabo a rabo!

    Lo de la leche... es la leche! Yo le dí el pecho a mi hija hasta los tres y con el peque (hoy cumple un año!) voy con la misma intención. Pero, aunque reconozco que es difícil compaginar la vida laboral con la familiar y éste es un tema complicadísimo, no logro entender como hay madres que ni lo intentan... Será que lo del instinto materno está también anticuado...

    Un besazo! A ver si logro poner un poco de orden a mi alrededor y reincorporarme al proyecto semanal...

    ResponderEliminar
  4. Yo tampoco logro entenderlo Janil, para mí es precioso seguir siendo el alimento de mis hijos una vez que han nacido.
    En fin...

    ResponderEliminar

Gracias por pasar por aquí y dejarme tus palabras :)

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails