Adoro a miña terra, gústanme as súas xentes, a súa cor, o seu arrecendo, os seus sons,... O seu clima gústame a ratos :D gosto da choiva, aínda que cando ven acompañada de vento xa non tanto e esta é terra de choiva, grazas a ela temos esta preciosa cor verde e moreas de ríos e regatos e aínda que ás veces acaba coa nosa paciencia (como este ano, que leva chovido 9 de cada 10 días) con ela vivimos o día a día con normalidade e a ela temos que agradecerlle que haxa menos incendios, a pesar de que nos tire as peras.
O pío xa era da casa da miña aboa (
na casa chamámoslle píos ás pías, sexan grandes ou pequenas), quen sabe cantos anos leva dando de beber ós animais?
Con todo e acompañados pola
babuña, brincaron na máquina marabillosa que noutrora labrou a terra e que hoxe transfórmase nunha
zorra ou nunha carroza
Recolleron as súas primeiras patacas, que crecen ceibas no noso cada día menos salvaxe xardín
E observamos os pequenos habitantes que moran con nós
As
engurras son herdanza, adóroas! cando as vexo lembro as da miña avoa.
E tamén deu tempo a comezar novos proxectos, desta vez un pendurico principesco, co republicana que é unha!! :D
12 dixeron que...:
que lindo todo! y las fotos...preciosas!
1beso
Me encanta el "pío" y el "pendurico principesco" que estás haciendo :)).
Yo, ahora que vivo en el secanazo, hecho mucho de menos la lluvia :(.
Un besito.
Seguro que tu tierra es preciosa, preciosa. Es de los lugares que me encantaría conocer y espero que sea más pronto que tarde.
Y la lluvia es vida...y vuestra selva está llena de piezas únicas!
A mi las arrugas también me gustan...pero eso que tienes encima...aghhhh, no puedo!!!! (¿te hablé ya de mis fobias?)
Muy bonito este trabajo que muestras...me encantan los colores. A Xoaniña seguro que le fascina.
Un biquiño.
A verdade é que estamos a ter uns días un pouco nubrados, en Ourense case é de agradecer cando cae algún torbón, porque así refresca, xa que a calor é as veces insoportábel.
Bicos
Marcela gracias por los piropazos :D
Pilar a mi me gusta la lluvia pero es que esto ya es demasiao!! hahahaha
gemma fobia a las mariposas??
Dilaida é certo que nesas terras agradécese o refresco da choiva, nós temos a sorte de que de noite sempre refresca e cómo refresca!! que temos acendido a estufa e todo algún día! é o que ten estar na montaña. :)
Un bico a todas :*
Aqui também lhe chamamos de "pias"!
Bem dizes que o galego e o português... :)
Por cá também vai chovendo, com calor, às vezes parece-me que estamos a ficar um país tropical ;), eu já vivi em Moçambique e estive umas semanas em Macau, e até me agrada muito esse clima quente e húmido...
Muitos beijinhos para todos, bom Verão :)
Isabel
Qué preciosas fotos!!! y qué razón tienes, tu tierra es preciosa!!! Aquí hace muy buen ttiempo... pero claro, no está todo verde... no se pué tener tó!!!! besos y feliz verano!!!
Isabelinha sao, sao ;) um pio é uma pia grande, em português é mesmo a pia onde se fai o vinho :)
En canto à tropicaliçe... o meu homem às vezes di que vivemos en Galifornia LOLLLLLL
Muitos beijinhos, bons dias para vocês tambem :)
Esther muchas gracias, yo es que no soy nada objetiva XD
Un besito grande
Por Arbo son píos e aínda dá de beber aos porcos.
As enrugas son como as canas: dignas, que tanto tempo nos levou conseguilas, non ?.
En realidade chámanse pías, os píos son as pías de gran tamaño :)
E as miñas enrugas están dende sempre, son herdanza, téñoas dende ben noviña :) así que estas non levou tempo conseguilas :)
Bicossssss
Las mariposas me gustan cuando vuelan por ahí, pero que se posen sobre mi...uf!!! nada de nada, ni me gusta que se me acerquen mucho, que las veo de demasiado cerca...y esas mariposas de noche, con ese color que tienen y todo...no puedo!
Me da rabia, porque es un incordio y no me gusta, pero no lo puedo evitar.
Biquiños
hahahaha gemma, como decía Serrat "cada loco con su tema" :DDDDDDDDDDD
Un besito grande :)
Publicar un comentario en la entrada