4 de setembro de 2008

Coidado coas etiquetas

Os adultos, sexamos pais ou non, temos a feísima costume de etiquetar ás persoas, ás veces incluso collémoslle manía a alguén pola "etiqueta" que alguén lle puxo e nos transmitiu ou pola que nós mesmos lle poñemos e o curioso é que a maioría das veces non teñen nada que ver coa realidade.
Cando estas etiquetas llas pomos aos nenos, a forza de repetirllas facemos que as interiorice e as faga propias polo que hai que evitalas, porque danan aquelo que máis queremos.

Invítovos a ler un pouco sobre o tema:
  • Carmen García Herrera escribiu un acertadísimo artigo sobre o tema para o portal www.solohijos.com que debería ser unha lectura obrigada para pais: Las "etiquetas que ponemos a los niños".
  • Violeta Alcocer tamén escribiu sobre isto para a revista Ser padres hoy e que podedes ler no seu blogue: ¡Cuidado con las etiquetas! (1-2 años).
  • E por último temos un artigo da terapeuta Laura Gutman que agardo que vos goste e que vos faga pensar sobre as nosas actitudes cos nenos, que reflexionedes sobre a vosa infancia e aquelas cousas que tamén vos ferían.

-------------------------------
Dille que lle queres
Laura Gutman (Este e outros artigos en www.lauragutman.com.ar)

Pechemos os ollos e recordemos o máis fermoso que nos dixeron os nosos pais: Princesa... rei da casa... vidiña... es un encanto... cariño... meu corazón... meu amor... meu ceo... que guapo... que listo...
Estamos sorrindo?

Talvez algúns de nós non logremos traer estes recordos, e no seu lugar aparezan sen permiso outros: que parvo es... pois só sabes mentir... que se segues así direillo ó teu pai... es malo... non te quero... seica non entendes... es xordo?... distraída como a súa nai...
Estamos compunxidos?

O que os nosos pais -ou quen se ocupou de criarnos- dixeran, constituíuse necesariamente no máis sólido da nosa identidade. Porque somos os adultos quen nomeamos como son as cousas. Por iso o que dicimos, é.

O neno pequeno non pon en dúbida o que escoita dos maiores. Pode ser doloroso ou gratificante, pero en todos os casos, a interpretación dos adultos é absolutamente certeira para o neno que aprende a traducir ó mundo a través do cristal dos maiores.

Neste sentido, a intención coa que falamos cos nenos é importante. Se os amamos de verdade, seguramente as nosas palabras estarán cargadas de sentimentos cariñosos e suaves. Pero se estamos cheos de resentimento, destilaremos xenreira aínda cando os nenos non teñan nada que ver.

É verdade que hai situacións onde o neno equivócase ou fai algo inadecuado. Pois ben. Unha cousa é conversar sobre iso que "fixo" mal, e outra cousa é que ese acto convértao en alguén que "é" malo. Só o noso rancor pode confundir entre unha cousa e outra. Se o neno, de tanto escoitar ós seus pais dicindo o mesmo, convéncese de que é malo, ficará atrapado por ese circuíto onde "é" na medida que é malo, e para ser malo, ten que seguir facendo todo o que faga enfadar ós seus pais. Nese punto, perdeu toda esperanza de ser amado sen condicións.

Para o neno "eternamente malo a ollos dos seus pais", sempre aparecerá outro individuo que actuará o personaxe oposto: "o eternamente bo". Ás veces é alguén tan próximo como o propio irmán ou irmá, ou outra persoa moi próxima á familia. Alí, nese personaxe, -non importa que é o que faga- recaerá toda a admiración e será nomeado polos pais como alguén "bo, intelixente e listo". Esta é a proba fidedigna de que non se trata do que cada un é ou fai, senón da necesidade dos adultos de proxectar polarizadamente, os nosos lados aceptados e os nosos lados vergonzosos noutros individuos, para non facernos cargo de quen somos. E tamén para dividir a vida nun costado ben negro e noutro ben branco, de modo de ter certa sensación de claridade. Que por suposto non é tal.

Parece que os adultos necesitamos amosar todo o que os nenos fan mal, cuán ineptos ou torpes son, para sentirnos un pouquiño máis intelixentes. É unha paradoxa, porque ó actuar desta forma, é obvio que somos incriblemente estúpidos.

Con todo as cousas son máis sinxelas do que parecen. Dicirlles aos nenos que son fermosos, amados, benvidos, adorados, xenerosos, nobres, belos, que son a luz dos nosos ollos e a alegría do noso corazón; xera fillos aínda máis agradables, sans, felices e ben dispostos. E non hai nada máis pracenteiro que convivir con nenos alegres, seguros e cheos de amor. Non hai ningún motivo para non prodigarlles palabras repletas de cores e sonos, salvo que esteamos inundados de rabia e rancor. É posible que as palabras bonitas non aparezan no noso vocabulario, porque xamais as recibimos na nosa infancia. Nese caso, tócanos aprendelas con tenacidade e vontade. Se facemos ese traballo agora, os nosos fillos -ao converterse en pais- non terán que aprender esta lección. Porque xurdirán das súas entrañas con total naturalidade, as palabras máis belas e as frases máis gratificantes cara aos seus fillos. E esas cadeas de palabras amorosas perpetuaranse por xeracións e xeracións, sen que os nosos netos e bisnetos reparen nelas, porque farán parte do seu xenuíno xeito de ser.

Parece que a nosa xeración é bisagra na evolución da sociedade occidental. Ás mulleres tócanos aprender a traballar e lidiar co diñeiro. A ser autónomas. Tócanos aprender sobre a nosa sexualidade. A reaprender a ser nais con parámetros diferentes dos das nosas nais e avóas. E tócanos aprender a amar. Por iso é posible que sintamos que é un enorme desafío e ademais é moito traballo, isto de criar aos nenos dun modo diferente a como fomos criadas. É verdade. É moito traballo. Pero llo estamos aforrando á nosa descendencia. Pensemos que é un investimento a futuro con risco cero. De agora en diante... só palabras de amor para os nosos fillos! Gritemos ao vento que os amamos ata o ceo. E máis alto aínda. E máis e máis.

7 comentários:

  1. quantas verdades em tam poucas linhas! beijos

    ResponderEliminar
  2. Cuanto me gustaría leerte en castellano, ¿has pensado en un traductor? En gallego se logra entender un poco, pero quita tanto tiempo....tocas unos temas interesantes y es una pena no poder disfrutar planamente de ellos. Besos y gracias por tus visitas a nuestros blogs.

    ResponderEliminar
  3. Airenita, en la columna de la izquierda hay un enlace que se llama "Traducirme", ahí hay un traductor de gallego al castellano. Y a ver si nos hacen el "botoncito" pronto.

    Un besiño y gracias a tí por venir :)

    ResponderEliminar
  4. Só para engadir ao estupendo artigo da Gutman, un repasiño á primeira parte de "Padres Liberados, hijos liberados" de Faber y Mazlish, no que se analizan muitas destas cuestións relacionadas con ese feo costume de "encasillar" muitas veces sen sermos conscientes, e muitas veces simplesmente ao través da linguaxe cotián. Bicossss, e gracias pola relfexión!

    ResponderEliminar
  5. Non coñezo o libro pero invítoche a abrir unha mensaxe e contárnolo ;)

    ResponderEliminar
  6. parece-me un post marabilloso, o que dis quizais xa o sabía, xa algo lera ou pensara, pero cómpre repeti-lo, actualiza-lo cada pouco porque tristemente esqeucese-nos, sei-no e teño-o feito, pero que qeuixicas, qeu choromicas... bicos, o da psicanalise deixarein-no para mañá que hoxe loce o sol e saimos

    ResponderEliminar
  7. Alédome moito de que gostedes del, son esas cousas que como tí dis Olivia, compre recordalas.

    Biquiñossssss

    ResponderEliminar

Gracias por pasar por aquí y dejarme tus palabras :)

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails