12 de novembro de 2009

Regalos para el alma

Me gustaría compartir con vosotros el regalazo que hace unos días nos hizo Ipe.

Me costó leérselo entero porque decían que era "de pena" y no querían, pero finalmente les encantó y querían más y es que es preciosa!!

(Esta cucadiña de la foto es un wombat)

Os dejo con las palabras de Ipe

*** * *** * *** * *** * *** * *** * *** * *** * *** * *** *
He tenido que remontarme muy lejos, a los albores de la humanidad, cuando realmente los malos no existían, entonces se contaban estos cuentos.

Hace mucho, mucho
pero mucho tiempo,
tanto que ya nadie
se acuerda de aquello.

Vivía en Australia,
en pleno desierto
la mamá cangura
y un bebe muy tierno.

Era un día gris,
con nubes y truenos
la mamá cangura
pastaba sin miedo.

El bebe canguro,
pequeño y contento
dormía a su lado,
cerca de sus pechos.

Cuando la cangura,
se hartó de comer
levantó al vista
y había un wombat.

Un wombat viejito,
que iba despacito,
cansado y solito.
¡Era tan bonito!

La mamá cangura,
saludó educada:
“¿mucho ha madrugado?
dijo preocupada.

Y es que los wombat
se levantan tarde
porque a sus ojitos
la luz hace mal.

Aquel tan bonito,
tenía apetito,
quería comerse
un rico pastito.

La mamá cangura,
le quiso ayudar,
porque en el desierto
mucho hay que buscar.

El sol es severo,
la tierra es reseca
el agua no corre,
hay muy poca hierba.

La mamá cangura
y el viejo wombat
charla que te charla
hacen amistad.

Más, ¡cosa terrible!
el bebe canguro
que no sabe andar,
se ha echado a rodar

Rueda que te rueda,
ha llegado lejos,
detrás de unas piedras,
junto a unas ratitas.

El bebe canguro,
que es muy peludito,
con sus patas cortas
les daba abracitos.

Ríen las ratitas
con sus tonterías.
Y ellas también
le hacen monerías.

La mamá ratita
sabe que allá afuera
una madre buena
estará asustada.

Un bebe tan tierno
¿de donde ha salido?
Seguro, seguro
que se habrá perdido.

La mamá cangura,
salta preocupada.
A voces lo llama...
no se escucha nada.

La mamá ratita,
escucha y escucha
porque en el desierto,
siempre hay mucha bulla.

Le llegan las voces
de mamá cangura
que salta y que salta
sobre la llanura.

El viejo wombat
que corre a su lado
se siente culpable,
está preocupado.

Pobre cangurito,
“¿donde estará ahora?”
lejos de la leche
que le da mamá.

¡No ha pasado nada!
El bebé esta aquí
con los ratoncitos
se le ve feliz.

El bebe canguro
que ve a su mamá,
pide la tetita
que tan rica está.

La mamá cangura
y el viejo wombat,
junto a la ratita
idean un plan.

Hay en el desierto,
un ser amoroso
gracias a su magia
es muy poderoso

Vamos a buscar
allá entre las nubes
al Dorado Espíritu
que todo lo ve.

"¿Como subiremos?
¿habrá una escalera?
¿quizás vuele un ave
desde la pradera?"

No hace falta tanto,
no hace falta nada
El lo sabe todo
y a verlos se va.

"¿Qué queréis pedirme?"
Dice sonriente
al tiempo que enseña
muchos muchos dientes.

El wombat empieza,
el habla primero:
“queremos pedirte
un portabebes”

La mamá cangura,
dice suplicante,
“Es para que nunca
se vuelva a perder”

Y el Dorado Espíritu
con su dedo mágico
le hace una bolsita
en la barrigita.

Cuentan en Australia
que desde hace tiempo
las mamás canguras
felices están.

Ellas saltan, saltan
muy alto y muy lejos
y donde van ellas,
con sus bebés van.

11 de novembro de 2009

Equinos por todas partes!

O proxecto desta semana (quero dicer desta quincena) era un pouco complicado porque nós tampouco puidemos mercar o cabalo, así que nos tivemos que conformar cuns cabalos de caixa de cereal.

Palabra clave: cabalo

Para facelos empregamos a plantilla da xenial artista Ann Wood (non deixedes de visitar o seu blogue porque é unha marabilla para a vista, eu hai tempo que a sego e soño con facer algún dos seus barcos. Déixovos unha ligazón directa aos marabillosos cabalos que ela pintou e tamén aí podedes descargar a plantilla por se vos animadesa a provocar unha estampida na parede).
Palabra clave: cabalo

Un deles converteuse en unicornio polo camiño.
Palabra clave: cabalo

Despois fixemos ferraduras e tamén xogaron a cabalos con elas, claro.
Palabra clave: cabalo

As ferraduras quedaron preciosas, a ver en que as empregamos, seica unha grilanda. :)

Palabra clave: cabalo

Vedes os cabalos arriba de todo?
Palabra clave: cabalo

No final decidimos non perforar onde van os cravos.
Palabra clave: cabalo

E que me dicides dos agasallos desta?
Palabra clave: cabalo

E o homiño nesta? cáeseme a baba!! :D
Palabra clave: cabalo

Deíxovos a miña plantilla.

10 de novembro de 2009

7 días GRATIS en Learning A-Z

Por el blog de Mariajoo (Ardillas locuelas), me llega esta fantástica información.



Disponemos de 7 días de prueba en Learning A-Z pero hay que solicitar la prueba antes del día 13 de este mes, después dispondrás de los 7 días de pruebas, durante los cuales podrás descargarte un determinado número de material al día.

No os lo perdais!

Sombra aquí y sombra allá...

Para os pequenos da casa déixovos este xogo de sombras que podedes descargar do fantástico blogue da Claudia, neste post sobre as educaixas (1. Atelier sur les ombres: Fiche + couverture cahier).


E para xogar en liña:

8 de novembro de 2009

Mesa da natureza?

Nós non temos mesa da natureza, temos moble da natureza :)
moble da natureza
(Se premedes na foto podedes ler as notas que ten no Flickr!)

Só dúas fotos máis porque algúns dos tesouros que garda o moble xa volos ensinara naquel post que adiquei a Silvia.

Alinhar ao centromoble da natureza
moble da natureza

Outono outonal

Atrás quedou o outono primaveral, o frío chegou cos seus amigos humidade e vento para se quedar e subir polas costas paseniño facéndonos cóxegas.

Xa se sente na terra, enchoupada de auga, que por fin da de beber ás plantas.


Xa se sente nos bambáns, onde só o vento é quen se abanea


Xa se sente nas camas, sendo tempo de abrigalas e vestilas de inverno.

Nós usamos nórdicos, calor lixeiriño e aviar, mas xa sabedes da miña teima con gardalo todo e estas mantas que quentaron a miña nenez tráenme recordos dela, de cando o calor pesaba e tiña arrecendo a la, de cando non se tiraba o que rompía. Estas mantas están cheas de zurcidos e eu podo ver neles á miña aboa cosendo nelas, facendo que duren outro inverno máis.
Canto amor había antes nas cousas, hoxe tírase o roto e substitúese axiña. Eu prefiro o roto, os obxectos vivos e con historia ti non?

Xa se sente na cociña, onde é tempo de prendela coa leña que deu teito durante o verán ó lagarto.


E onde quentamos as mans coas castañas que apañamos na castiñeira dun veciño que anda emigrado lonxe da terra.
Non son boas as castañas este ano, moita seca quitoulles o sabor e impediulles crecer mas paga a pena facelas aínda que sexa só polo arrecendo co que enchen a casa.


E Xa se sente na casa, que pasa de ser lugar de paso para converterse en lugar de acollida, pois é tempo de quedar dentro, protexidos do vento frío e a choiva.

7 de novembro de 2009

Esos pequenos detalles que fan a vida máis doce

Unha veciña estivo de cumpreanos. 73 anos xa viu pasar! e nós fixémoslle un cariño.


O máis simple é o que nos fai máis felices, non deixedes de regalar sorrisos.

As galletas son a receita de Azu da que xa vos falara aquí.

6 de novembro de 2009

Clases de ciencias: Astronomía

Tivemos a sorte de que nos deixaran un telescopio e como agora ás 18:00 comeza a escurecer, pois fixemos cos pequenos unha sesión astronómica despois de cear.

Ben abrigadiños, que xa vai frío polas noites

Lembrádesvos desas bandeirolas? pintámolas para un dos primeiros proxectos semanais e ficou gardada. No verán sacámola e enfeitounos o xardín de diante todos istos meses, aturou algunha choiva impasível, mais xa non queda nadiña dela, a auga foi lambéndolle as cores e desfacéndoa ós poucos.

"Alaaaaaaaaa, que grande é a Lúa!"


Non sei quen a gozou máis, se os cativos ou o pai XD

LinkWithin

Related Posts with Thumbnails