Esta fin de semana, ALE (Asociación por la Libre Educación) contará cun posto no Terractiva en Arzúa (A Coruña), onde proporcionará información sobre o Ensino en familia, poderase mercar o último libro de ALE, dispor de dípticos, etc.
Ademáis o domingo 3 de outubro darase unha charla: "Crianza sen escola" ás 11:30 horas
29 de setembro de 2010
No es Navidad pero...
Volvimos a casa! Nuestra aventura irlandesa acabó, ha sido una gran experiencia de la que hemos aprendido muchísimas cosas y lo que es más importante: los peques se lo han pasado genial! para ellos sí que ha sido una auténtica aventura. En nuestro caso por desgracia las cosas negativas superan con creces las positivas pero confiamos en que dentro de unos meses sólo recordemos las cosas bonitas.
Otra cosa maravillosa que me ha dado este viaje es unos amigos que casi me atrevería a decir, aunque no voy a hacerlo non vaia se-lo demo, que son ya casi familia. Un tesoro hay en txakusine! También allá nos llenaron de amor para el camino y para los próximos meses :D
También ha acabado con TODA mi celulitis!! esto todavía no me lo creo, gensanta!! al menos perdí una talla, eso sí, no sé cuánto tardaré en recuperarla porque ¿quien puede resistirse al jamoncito ibérico que me tenía mi papi? ¿o a los chorizos do país que hicimos hoy en la barbacoa? ¿O al churrasco de hace dos días? Y lo próximo una caldeirada de rape, por diós cuánto hemos echado de menos el pescado! parece mentira que siendo Irlanda una isla apenas coman pescado. Esto ha sido una de las tantas cosas que nos han llamado la atención, además el pescado lo venden fileteado, casi no sabes ni lo que compras pero creo que mejor porque cuando lo vimos entero, quedamos asustados de su poca frescura, vamos, que ni Ordenalfabetix :D
Esta es la parte de la isla que hemos recorrido y creo que el resto ya no lo vamos a conocer, aunque quien sabe?
Estamos felices de estar en casa pese a todo lo que supone la vuelta. Gracias por haberme acompañado en estos meses y por perdonarme mis ausencias.
~♥~
Cuando marchamos de casa fueron viniendo uno a uno nuestros vecinos a decirnos adios, traernos un poco de chocolate, galletas para el viaje,... nos traían mucho amor para el camino y lo más bonito es que cuando marchamos de Irlanda nuestros vecinos también vinieron a decirnos a dios y a traernos un poquito de amor. Tom, nuestro vecino viejiño nos llenó de fruta, pasteles, galletas,... y nuestros otros vecinos, una familia polaca, vinieron a traernos chocolates (mi vasca preferida puede dar fé de lo ricos que estaban)Otra cosa maravillosa que me ha dado este viaje es unos amigos que casi me atrevería a decir, aunque no voy a hacerlo non vaia se-lo demo, que son ya casi familia. Un tesoro hay en txakusine! También allá nos llenaron de amor para el camino y para los próximos meses :D
También ha acabado con TODA mi celulitis!! esto todavía no me lo creo, gensanta!! al menos perdí una talla, eso sí, no sé cuánto tardaré en recuperarla porque ¿quien puede resistirse al jamoncito ibérico que me tenía mi papi? ¿o a los chorizos do país que hicimos hoy en la barbacoa? ¿O al churrasco de hace dos días? Y lo próximo una caldeirada de rape, por diós cuánto hemos echado de menos el pescado! parece mentira que siendo Irlanda una isla apenas coman pescado. Esto ha sido una de las tantas cosas que nos han llamado la atención, además el pescado lo venden fileteado, casi no sabes ni lo que compras pero creo que mejor porque cuando lo vimos entero, quedamos asustados de su poca frescura, vamos, que ni Ordenalfabetix :D
Esta es la parte de la isla que hemos recorrido y creo que el resto ya no lo vamos a conocer, aunque quien sabe?
Estamos felices de estar en casa pese a todo lo que supone la vuelta. Gracias por haberme acompañado en estos meses y por perdonarme mis ausencias.
23 de setembro de 2010
Por donde andamos
Desde que estamos aquí ya hemos ido varias veces a Dublín, estas fotos son de un día que tuvimos que acercarnos para ir a una farmacia porque en las pequeñas poblaciones que rodean nuestra aldea no encontrábamos lo que queríamos. Primero nos acercamos a la gran farmacia de St. Stephens Green Shopping Centre a preguntar dónde podíamos conseguir lo que buscábamos (no os creais que era nada raro, sólo Belladona 6CH) y nos mandó a una pequeña farmacia que prepara homeopatía, allí aprovechamos para despejar la duda de si la "C" que usan ellos equivalía a nuestra "CH" y sí, es lo mismo. Si usais homeopatía y venís a Irlanda, traérosla de casa porque es el doble de cara y difícil de conseguir.
Después nos fuimos a comer, solemos comer de picnic en algún parque y si llueve (cosa bastante habitual hahaha) pues hacemos "picnic indoor": giramos los asientos del coche y nos montamos nuestra "salita de estar" y ala! a comer! Aunque ese día sí hizo solecito y pudimos comer en el parque. Ese día nos fuimos de picnic a St. Stephen's Green, muchísimo mejor para ir con niños que Phoenix Park pues tiene una gran zona de juegos con columpios.
También nos acercamos ese día a Grafton Street para hacernos una foto con la estatua de Molly Malone. Al lado un simpático leprechaum se dejaba fotografiar por algo de dinero.
Por cierto, estuvimos en el edificio de correos y cómo impresiona ver los impactos de las armas en las columnas (si habéis visto la peli de Michael Collins os acordareis que es el edificio que sale al comienzo, durante la revuelta de 1916).
Otro día estuvimos por por los montes de Wicklow, unas montañas peladitasd de árboles salvo algunas zonas cubiertas de abetos de repoblación, las zonas con abetos son impresionantes porque están tan pegaditos que no se ve nada y es curioso la casi ausencia de pájaros.
Por lo visto lo que más extraían era plomo. Y por supuesto, nosotros también nos llevamos un poquito de mineral para casa :)
Otro día nos acercamos a Glendalough, el entorno es precioso, rodeado de uno de los poquísimos bosques naturales que hemos visto en Irlanda pero desgraciadamente del conjunto monástico sólo queda en pié la torre circular y la capillita que veis a la izquierda, lo demás está en ruinas.
Y aconsejados por un chavalín del pueblo nos acercamos a Bray, que suponemos es la playa de los dublineses. Tiene unas casas enormes al lado del paseo de hormigón.
Después nos fuimos a comer, solemos comer de picnic en algún parque y si llueve (cosa bastante habitual hahaha) pues hacemos "picnic indoor": giramos los asientos del coche y nos montamos nuestra "salita de estar" y ala! a comer! Aunque ese día sí hizo solecito y pudimos comer en el parque. Ese día nos fuimos de picnic a St. Stephen's Green, muchísimo mejor para ir con niños que Phoenix Park pues tiene una gran zona de juegos con columpios.
También nos acercamos ese día a Grafton Street para hacernos una foto con la estatua de Molly Malone. Al lado un simpático leprechaum se dejaba fotografiar por algo de dinero.
Por cierto, estuvimos en el edificio de correos y cómo impresiona ver los impactos de las armas en las columnas (si habéis visto la peli de Michael Collins os acordareis que es el edificio que sale al comienzo, durante la revuelta de 1916).
~♥~
Otro día estuvimos por por los montes de Wicklow, unas montañas peladitasd de árboles salvo algunas zonas cubiertas de abetos de repoblación, las zonas con abetos son impresionantes porque están tan pegaditos que no se ve nada y es curioso la casi ausencia de pájaros.
Estas montañas tuvieron negocios mineros que cerraron y abrieron en diferentes épocas, estuvimos en uno de los poblados y da miedo!! no pudimos encontrar mucha información al respecto pero parece como si hubieran sido abandonados de un día para otro, todavía están las rocas esperando en su sitio, listas para extraer el mineral, rodeadas de arena que no hemos podido averiguar de dónde viene pero en algunas partes parece como si hubiera sido arrasado por una lengua de arena proveniente de las montañas.
Por lo visto lo que más extraían era plomo. Y por supuesto, nosotros también nos llevamos un poquito de mineral para casa :)
~♥~
Otro día nos acercamos a Glendalough, el entorno es precioso, rodeado de uno de los poquísimos bosques naturales que hemos visto en Irlanda pero desgraciadamente del conjunto monástico sólo queda en pié la torre circular y la capillita que veis a la izquierda, lo demás está en ruinas.
~♥~
Y aconsejados por un chavalín del pueblo nos acercamos a Bray, que suponemos es la playa de los dublineses. Tiene unas casas enormes al lado del paseo de hormigón.
22 de setembro de 2010
OUTONO
Do 22 de setembro ó 21 de decembro
recursos para o outono - recursos para el otoño
recursos para o outono - recursos para el otoño
--- acontecimentos ---
- A caída das follas- A vendima
- A recollida e o debullado do millo
- A recollida da améndoa
- As migracións
- Os animais preparan as súas despensas para o inverno (esquíos e landras, un labirinto)
- Os animais comezan a mudar o pelo ou as plumas, quitando o "traxe" de verán para pór o de inverno (podes baixarte unhas tarxetas sobre o tema).
Na horta é tempo de prepara a terra para as plantacións de outono: nabizas, couves para come no Nadal,
No xardín é tempo de plantar os bulbos que nascerán na vindeira primavera
* Día da buxaina (11 de Novembro)
---------- 2009 en Vieiros da escola
---------- Día da buxaina en leoeosseus'09
* Os magostos
---------- recursos en Casa de tolos'09
--- proxecto semanal ---
* Palabra clave: outono* Palabra clave: follas
* Palabra clave: landras
* Palabra clave: castañas
* Palabra clave: samaín - halloween
* Palabra clave: cabazas
--- máis recursos ---
* Mandala de landras* Bingo de outono
* Actividades sobre o outono en Enchanted learning
* No 2008 dímoslle cor ó outono
* Matemáticas outonais: 1, 2, 3
--- máis ideas para facer ---
* Recolectar sementes para o vindeiro ano e tamén sementes de fiúncho para cocer as castañas.
* Ir un ratiño a vendimar.
* Facer un magosto.
* Escoitar o Outono (Catro estacións) de Vivaldi
* Facer unha coroa de outono:
--- libros ---
Rato Pincho
O magosto
Corre corre, cabaciña: Na casa encántanos! e máis agora que o podemos cantar ;)Corre corre, calabaza
Corre, corre, carbasseta
Corre corre, cabacinha
Cours cours, citrouille
Run Pumpkin, run

A noite de Samaín: Outro lido moi mirado na casa nesas datas.
I ndo para o SamaínYendo para el Samaín
Samaín19 de setembro de 2010
Making stuff II
Al lado nuestra vive un anciano de 82 años, es encantador, nos trae caramelos, las páginas infantiles de los periódicos, plátanos,... y un día lo ví a través de la ventana del salón, vestido de domingo y con los dientes puestos (casi nunca los pone), con un precioso ramo de flores en la mano.
Me reprimí el abrazo pues en país ajeno una no conoce las costumbres, pero le dí dos besazos.
No tenía jarrón dónde colocarlas, pero como la otra vez, eché mano de lo que había por casa. Esta vez un tarro de cristal y unos pantis viejos vinieron en mi ayuda.
Un corte por aquí, otro por allá, et voilà!
Ahora mi cocina está mucho más bonita, no sólo por las flores, si no por el amor que ellas llevan consigo.
16 de setembro de 2010
Por si alguien más lo necesita
A veces es tan duro ser un alocado hambriento, que nunca está de más un recordatorio para no hincharnos a comer.
14 de setembro de 2010
Mapa del cerebro
La imaginación, mis conocimientos,... todo está en mi cerebro y va formando un mapa donde las zonas limítrofes se confunden y se mezclan.
No todos los cerebros tienen la misma disposición, en los cerebros de los pequeños la fantasía ocupa una parte muy grande y por el contrario en los cerebros de los adultos puede llegar incluso a desaparecer.

Gracias a Alana de Ona de colors (un blog homeschooler nuevo) por su traducción al catalán y a mi vasca preferica por su traducción al euskara.
Download and print in english or another languague:
No todos los cerebros tienen la misma disposición, en los cerebros de los pequeños la fantasía ocupa una parte muy grande y por el contrario en los cerebros de los adultos puede llegar incluso a desaparecer.
Es bueno realizar de vez en cuando un mapa de nuestro cerebro, parece ser que ayuda a tenerlo organizado :)
~~~~
¿Y en el vuestro qué hay?
~~~~
~~~~¿Y en el vuestro qué hay?
~~~~¿Os animais a realizar vuestro propio mapa? A algunas creo que el lado racional nos saldría bastante atrofiado hahaha

Gracias a Alana de Ona de colors (un blog homeschooler nuevo) por su traducción al catalán y a mi vasca preferica por su traducción al euskara.
Download and print in english or another languague:
13 de setembro de 2010
Día Internacional da Liberdade na Educación
Un ano máis invitámosvos a participar no día no que reivindicamos internacionalmente a nosa liberdade para educar. Dende o noso grupo, Educar na casa, parte a xuntanza para celebrar o Día Internacional da Liberdade na Educación e dar a coñecer a nosa escolla educativa.
O vindeiro sábado 18 de setembro terá lugar unha xuntanza na Granxa do Xesto no Parque do Pedroso en Santiago de Compostela a partir das 17:00 da tarde.
Lerase un manifesto e despois compartiremos a tarde en familia.
A participación na xuntanza está aberta a toda familia ou persoa interesada e non implica a pertenza ao grupo.
Contacto: Marta García, 617462966
Organiza: Educar na casa
12 de setembro de 2010
La otra casita en el jardín
Si hace días os hablaba de la casita del jardín, hoy vuelvo a repetirme para hablaros de la otra "casita" que tenemos en el jardín.
Cuando llegamos no se podía pasar, lleno de ramas, z arzas, ortigas,... Poco a poco se lo fuí limpiando y hoy es un estupendo espacio de juego, es la otra "casita" del jardín.
Se entremezclan las copas de dos árboles, uno es un almendro que ya tiene fruto y el otro no sabría deciros, pero está cargadito de pequeños frutos rojos.
La "casita" comprende toda la zona sin hierba, dónde hay sitio incluso para pasillos, puertas de entrada y por supuesto para el fuego de campamento,...
... donde calentarse las manos...
y dormir al calor de la lumbre con el cielo como techo (ya veis cómo acaban mis trapos de cocina, regalo de una mamá española que vive en irlanda y que también es homeschooler).
Dos cajas de cartón del super y ala, a dejar volar la imaginación. Bueno, las cajas de cartón, las escobas que igual son pértigas con las que saltar un pequeño agujero que hay en el jardín como caballos, las pelotas, los muñecos,...
{Sí, esa desgreñada soy yo, necesito urgentemente un baño de henna para darle brío}
11 de setembro de 2010
Meme dos 720 mensaxes
Seica debe ser un erro, levo xa tantas mensaxes? miña nai!! :D
O meu querido pai de leo invitoume a facer este meme, a ver qué sae :)
Empecei, con este mesmo blogue, hai case dous anos. En xuño de 2008 foi a miña primeira mensaxe de proba.
Pois foi por un amigo, el e máis a miña xemelguiña son os culpáveis de que teña un blogue :)
Dos de fora só vou nomear a dúas (que van coa familia no mesmo pack) e que xa son alguén especial porque as puiden abrazar e mimar en persoa. Está a miña vasca preferida (non vos imaxinades o amorosa que é esta muller, a min sorprendeume) e a miña cuentista que é o merengue feito persoa. Despois hai moita xente coa que teño un aquel especial como lle acontece a todo o mundo (comecei a enumeración mais dá-me medo esquecerme a alguén), eu creio que elas (e ollo que emprego o feminino por seren maioría) xa saben quen son.
Do extranxeiro más extranxeiro, dese onde falan "guachi-guachi", vou dicir a Loly de lolychops que é unha rapaza superriquiña e que fai unhas cousas preciosas e que sempre contesta aos comentarios ou che manda un email, a miña doce Sarah de creative jewish mom, outra rapaza que sempre ten unha palabra bonita e é un referente no mundo xudeo, Maggy de Red Ted art's blog, coa que manteño tamén correspondencia e intercambiamos links e é tamén moi riquiña e medio-madrileñ, e Claudia de Au fil des jours que é unha coñeira de coidado e tamén sempre resposta aos comentarios e sempre cun sorriso. Edito porque acábome de dar conta que esquecín a Natasa de Leptir, é imperdoabel! porque esta rapaciña é un amor! eu non dubidaría en mandar aos meus fillos ás súas aulas :)
O meu querido pai de leo invitoume a facer este meme, a ver qué sae :)
~♥~
Canto tempo levas como blogueira?
Empecei, con este mesmo blogue, hai case dous anos. En xuño de 2008 foi a miña primeira mensaxe de proba.
Como te enteiraches da existencia dos blogos?
Pois foi por un amigo, el e máis a miña xemelguiña son os culpáveis de que teña un blogue :)
Cinco blogues que sigo diariamente ou con moita frecuencia.
Só cinco? pois a verdade é que sigo moitos máis, glups! teño unha chea deles no meu bloglines e alí os vou vendo (por certo que o bloglines fecha AAAAAAAAAA, teño que mudar a outro reader, algunha recomendación?)Es lector anónimo dalgún blogo?
De moitísimos!! nalgúns non comento porque o meu coñecemento da lingua do blogue non é demasiado bo e pra dicir unha parvada... e noutros non comento porque total o autor nunca resposta.Algúns autores que che acorden especial simpatía.
Dos da casa o primeiro é o pai de leo sen duvidalo nen por un momento, porque sempre está aí, sempre cunha palabra de ánimo. E a miña toliña, que tamén me acompaña a cotío dende o principio e o meu cariñoso cernekernel, criante dun dos últimos falantes da nosa fermosa lingua :)Dos de fora só vou nomear a dúas (que van coa familia no mesmo pack) e que xa son alguén especial porque as puiden abrazar e mimar en persoa. Está a miña vasca preferida (non vos imaxinades o amorosa que é esta muller, a min sorprendeume) e a miña cuentista que é o merengue feito persoa. Despois hai moita xente coa que teño un aquel especial como lle acontece a todo o mundo (comecei a enumeración mais dá-me medo esquecerme a alguén), eu creio que elas (e ollo que emprego o feminino por seren maioría) xa saben quen son.
Do extranxeiro más extranxeiro, dese onde falan "guachi-guachi", vou dicir a Loly de lolychops que é unha rapaza superriquiña e que fai unhas cousas preciosas e que sempre contesta aos comentarios ou che manda un email, a miña doce Sarah de creative jewish mom, outra rapaza que sempre ten unha palabra bonita e é un referente no mundo xudeo, Maggy de Red Ted art's blog, coa que manteño tamén correspondencia e intercambiamos links e é tamén moi riquiña e medio-madrileñ, e Claudia de Au fil des jours que é unha coñeira de coidado e tamén sempre resposta aos comentarios e sempre cun sorriso. Edito porque acábome de dar conta que esquecín a Natasa de Leptir, é imperdoabel! porque esta rapaciña é un amor! eu non dubidaría en mandar aos meus fillos ás súas aulas :)
Con que cinco blogueiros irías de esmorga?
Uy, xa esmorga aos meus anos... hahahaCon que blogueiro pasarías unha noite de loucura sexual?
mmmm Brad Pitt ten blogue?Namorácheste algunha vez dalgún blogueiro?
Érache o que me faltaba!!Estás satisfeito co teu blogo?
A verdade é que sí, ás veces penso que é demasiado ecléctico, que debería facer algo máis específico e non esta "misturansa" que é un querer e non poder mas a verdade é que a vida está composta por moitas pequenas cousas non é?Espallar este meme entre 3 e 5 blogs
a ver, a ver... pois non vos sei a quen pasarllo! así que estades todos invitados e se o facedes despois deixade o linky si?8 de setembro de 2010
Piedras como lienzo
Con los cantos rodados que se vinieron a casa tras nuestro día en Brittas Bay, hemos ideado muchos juegos. Pero creo que pintarlos ha sido uno de los más divertidos, además que ahora se pueden hacer y contar historias con ellos.
Huevo de pintas, corazón sobre un fondo azul, cara sonriente y arcoiris
Calavera y pimiento
Flores, arcoiris, nube y una piedra de lunares!! :D
En la esquinita asoma una mariquita y debajo hay un ciempies
También pintamos palitos, una vez puestos y con el pincel en la mano, todo es susceptible de ser redecorado.
Ahora andan de un lado para otro, interviniendo en infinidad de juegos dónde la imaginación es la reina
Huevo de pintas, corazón sobre un fondo azul, cara sonriente y arcoiris
Calavera y pimiento
En la esquinita asoma una mariquita y debajo hay un ciempies
También pintamos palitos, una vez puestos y con el pincel en la mano, todo es susceptible de ser redecorado.
Ahora andan de un lado para otro, interviniendo en infinidad de juegos dónde la imaginación es la reina
7 de setembro de 2010
3 de setembro de 2010
Na Galiza en galego e fora dela tamén II
Aínda que nós trouxémoslles debuxos animados en galego, deixo aquí unhas ligazóns por se há alguén fora da terra que precise deles:
Nós baixámolos coa axuda desta web: bajaryoutube.com e deste xeito os temos ao noso dispor sen ter que estar conectados :D
(Tamén se poden obter uns outros recursos audiovisuais en galego seguindo as ligazóns que se dan no fantástico blogue de Cernekernel).
Un precioso conto de Saramago:
O sapo e o raposo
O sapo e o raposo
Nós baixámolos coa axuda desta web: bajaryoutube.com e deste xeito os temos ao noso dispor sen ter que estar conectados :D
(Tamén se poden obter uns outros recursos audiovisuais en galego seguindo as ligazóns que se dan no fantástico blogue de Cernekernel).
1 de setembro de 2010
Making stuff
Como nos hemos venido casi "con lo puesto" (bueno, esto es una exageración un poco exagerada) pues nos hacen falta un montón de pequeñas cositas pero no hay nada como una buena cabeza (otra exageración) pensante.
Y así es cómo solucioné la falta de una cestita para las pinzas ayudada por un bote de leche (por cierto que aquí la leche es toda fresca, no es como la nuestra que tarda meses y meses en caducar, esta te dura un par de días y en la nevera, of course. Y sí con la mayoría de productos perecederos, es dónde nos damos cuenta de la cantidad de conservantes que se deben de usar en España, puag!)
Más sencilla no puede ser verdad?
Simplemente cortando un poquito por aquí y por allí, ya tenemos cestita para las pinzas :D
Y se cuelga perfectamente de nuestro tendedero solar-eólico como dice Pilar :D
Y por supuesto es otro juguete más
Y así es cómo solucioné la falta de una cestita para las pinzas ayudada por un bote de leche (por cierto que aquí la leche es toda fresca, no es como la nuestra que tarda meses y meses en caducar, esta te dura un par de días y en la nevera, of course. Y sí con la mayoría de productos perecederos, es dónde nos damos cuenta de la cantidad de conservantes que se deben de usar en España, puag!)
Más sencilla no puede ser verdad?
Simplemente cortando un poquito por aquí y por allí, ya tenemos cestita para las pinzas :D
Y se cuelga perfectamente de nuestro tendedero solar-eólico como dice Pilar :D
Y por supuesto es otro juguete más
Subscrever:
Mensagens (Atom)






































